Kees houdt niet zo van conflicten. Op zijn werk, thuis of met zijn familie; hij gaat het liever uit de weg. De laatste tijd merkt hij helaas dat het steeds vaker voorkomt dat hij onredelijk kwaad of cynisch doet tegen zijn vrouw of kinderen. Allerlei kleine ergernissen zijn aanleiding om onnodig fel te reageren.Zijn vrouw is hier behoorlijk klaar mee en Kees vreest voor zijn huwelijk.
Helaas is de situatie op zijn werk al niet veel beter. Kees merkt dat zijn geduld met verschillende collega’s echt op is. Tegelijk voelt hij zich machteloos om iets aan de situatie te veranderen. Niks doen lost het niet op, maar heftige confrontaties maken het ook niet beter. Wat moet hij nu doen?

Weinig mensen zijn dol op conflicten. En met een goede reden, want conflicten zijn vaak best spannend. Een conflict wordt vaak als iets negatiefs gezien. Hoe je effectief met conflicten kunt omgaan is ons meestal niet geleerd in de opvoeding, opleiding of het werk.
Dit leidt ertoe dat veel volwassenen middenin een leven staan waarin conflicten eng en vervelend zijn. Ze kennen maar twee strategieën: vermijden of strijden. Allebei niet effectief in het omgaan met conflicten.

Vermijden houdt in dat je het conflict niet aan gaat. Daardoor verdwijnt het conflict niet, maar het verplaatst zich naar jouw hoofd en hart. Daar vindt een strijd plaats en krijgen onrustige en negatieve gedachten en gevoelens de ruimte om je innerlijke rust weg te nemen.
Vaak leidt dit tot het invullen voor de ander, het opstapelen van negatieve overtuigingen over de situatie en het opbouwen van stress in je systeem. Dit kan er na verloop van tijd leiden tot een ontploffing waarbij alles eruit komt als bij een vulkaanuitbarsting. Vermijden wordt dan strijden! Vermijden is dus geen effectieve manier van omgaan met conflicten.

Strijden houdt in dat je knokt voor jouw belang. Je gaat het conflict wel aan, maar je luistert niet naar de ander, bent kwaad of onredelijk en eist ruimte op voor jouw belang. Het lucht misschien heel even op, maar de relatie loopt hierdoor schade op.
De ander krijgt niet de kans om te reageren, en heeft door je houding eigenlijk maar twee keuzes. Vermijden(het over zich heen laten komen) of strijden(terug knokken). En zo is het kringetje weer rond. Ook strijden is geen effectieve manier van omgaan met conflicten.

Hoe kun je dan wél effectief omgaan met conflicten? Onderstaande punten helpen je alvast in de goede richting:

  • Check je overtuiging. Een conflict is niet meer dan een verschil van belang. Conflicten die effectief worden aangepakt versterken de relatie.
  • Het moment kiezen. Als de emoties bedaard zijn, op een rustig moment op een veilige plek.
  • Je houding in het gesprek. Luisteren om te begrijpen, jezelf bloot geven, kwetsbaar opstellen.
  • Het afsluiten van het gesprek. Rond het echt af, maak afspraken waar je beide achter staat en check of de relatie goed zit.

Misschien snap je het allemaal wel, maar zit je er nu middenin. Het lukt nu niet om de verstandige weg te kiezen en je vervalt steeds weer in de vermijding of de strijd. Dan is het tijd om ondersteuning te zoeken. Het gaat immers niet om zomaar iets. Je werk, je relatie of gezin, allemaal bijzonder waardevol. Dit zijn geen dingen waarvan je maar moet hopen dat het wel weer een keer goed komt, maar die je serieus neemt!

Is het tijd om te stoppen met vermijden of strijden? Ben jij toe aan herstel van rust en relaties? Meld je dan HIER aan voor het coachtraject Effectief Omgaan Met Conflicten. Leer in 5 sessies hoe je effectief omgaat met conflicten, je rust terugvindt en relaties versterkt.

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

Waar ik dus echt compleet van leegloop zijn grote groepen mensen. Drukte, winkelstraten, pretparken, festivals en zwembaden. Als ik een dag in zo’n omgeving moet vertoeven voel ik me leeg, gesloopt en gefrustreerd. Waar ik van oplaad heb ik gelukkig ook helder. In de natuur zijn, in de rust, vissen of een mooie wandel- of fietstocht. Helemaal niet sexy en voor sommigen in mijn omgeving onbegrijpelijk. Wat is er nou leuk aan de hele dag vissen? In je eentje!? Geen idee, maar ik laad ervan op. Ik ben gestopt met afvragen waarom.

Dit heeft in het begin van mijn huwelijk wel eens tot spanningen geleid. Ik had namelijk vrijwel nooit zin om met vrouw en kids naar eerder genoemde drukke omgevingen te gaan. Ik had eerder de neiging om mezelf terug te trekken. Vooral als ik een lastige tijd had op mijn werk, wilde ik daarna vooral niet met de hele familie in een schreeuwerige speeltuin vertoeven met nog honderd andere kinderen. Mijn vrouw zag dit toen vaak als afwijzing richting het gezin en ik baalde dat ik niet net als “normale” vaders genoot van dit soort activiteiten met de familie. Ik begreep mezelf niet en we begrepen elkaar ook niet echt.

Veel mannen(en vrouwen) vinden dit een lastig thema. Hoe laad ik mijn batterij weer op? Waar krijg ik nieuwe energie van en waar lekt mijn energie juist door weg? Hier zicht op krijgen is essentieel om gezond te kunnen blijven functioneren. Grof gezegd kun je het opdelen in 4 soorten energiegevers (deze indeling heb ik ‘as we speak’ zelf verzonnen, dus misschien is het wel volslagen lariekoek). ‘Samen’ of ‘alleen’ en ‘actief’ of ‘passief’. Dit maakt de volgende combinaties: samen-actief, samen-passief, alleen-actief, alleen-passief. In concrete voorbeelden respectievelijk teamsporten, samen film kijken, alleen klussen, alleen met de e-reader op de bank.

Als je wèl helder hebt waar jouw batterij van oplaad, kan het nog moeilijk zijn om dit te accepteren. Vooral wanneer je moet constateren dat je vooral in het alleen-zijn opladen. De omgeving kan hier soms afwijzend op reageren. Ze betrekken het op zichzelf als afwijzing en dit geeft een schuldgevoel bij jou als man. Dit kan ertoe leiden dat je niet kunt accepteren waar jouw batterij van oplaad. Zolang je nog niet geaccepteerd hebt hoe je qua energiehuishouding in elkaar zit, ben je gedoemd jezelf hierin te verwaarlozen.

Het gevolg kan zijn dat je daardoor je eigen behoefte aan alleen-tijd niet voldoende prioriteit geeft en leegloopt. Dit leidt weer tot moeheid, irritatie, afstandelijkheid richting partner/kids en een algeheel gevoel van moedeloosheid. Hier uit komen is lastig, want je hebt immers al niet zoveel energie om een dergelijke worsteling met jezelf en omgeving aan te gaan.

Als je je in deze situatie bevindt, dan heb je drie dingen te doen. Verhelderen, communiceren, kiezen. Maak voor jezelf helder hoe het werkt bij jou. Breng onder woorden waar jij van oplaad (en leegloopt) en zie dat in alle oprechtheid aan. Communiceer vervolgens met de mensen in je omgeving wat je hierin ontdekt hebt en wat jij nodig hebt. Maak vervolgens keuzes over wat je wel en niet doet.

Makkelijker gezegd dan gedaan? Misschien mag ik je dan helpen om deze uitdaging te overwinnen. Als ‘ervaringsdeskundige’ op dit gebied heb ik geen oordeel over waar jij wel of geen energie van krijgt. Ik help je om dit voor jezelf helemaal scherp te krijgen en hoe je dit met je omgeving kunt oppakken. Mijn doel is dat jij je energie weer terugkrijgt en de verbinding met de mensen om je heen versterkt.

Inmiddels weten mijn vrouw en ik precies wat we aan elkaar hebben op dit gebied. We hebben leren respecteren waar de ander van oplaad en hebben daarmee ook oog voor elkaars behoeften. Een hele prettige balans die ons helpt om voldoende energie te hebben en een fijne verbinding met elkaar. Dat gun ik jou ook en daarom help ik je er graag bij! Wil je dit? Neem dan meteen CONTACT op!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

 

 

 

 

“Ik voel niks meer voor haar, we zijn uit elkaar gegroeid en ik wil eigenlijk de handdoek in de ring gooien.” Stefan kijkt wat verslagen voor zich uit. Ik vraag hem hoe hij denkt dat dit komt. Hij vertelt me dat zijn vrouw Janine de laatste tijd “overal kritiek op heeft”.
De kinderen zijn ouder geworden en ze is meer gaan werken. Het lijkt wel of het vanaf die tijd mis gaat. Ze is in toenemende mate ontevreden over het doen en laten van haar wederhelft. Dit leidt ertoe dat Stefan zich steeds meer terugtrekt en zich richt op werk, hobby’s en zijn telefoon/laptop/smartwatch.

De situatie van Stefan en Janine komt helaas veel voor. De kinderen worden groter en op de een of andere manier ontstaat er verwijdering tussen man en vrouw. Een periode van veel onbegrip en verwijten waarin liefde en intimiteit steeds meer aan terrein verliezen.
De basis voor deze moeilijke periode is al gelegd vanaf het allereerste begin van de relatie. Het begint met een man die iets te egocentrisch is en een vrouw die iets te opofferingsgezind is. Die twee lijken elkaar prima aan te vullen. De man voelt zich gesterkt in zijn ego door de relatie en de vrouw voelt zich waardevol doordat zij kan geven.

Wanneer er kinderen komen kan de man zich lekker op zijn werk storten, want er moet geld in het laatje komen. Zijn vrouw neemt een parttime baan, want de kinderen moeten toch ook voldoende tijd een aandacht krijgen. Het lijkt allemaal zo natuurlijk te verlopen en er gaan jaren voorbij waarbij de man egocentrisch kan blijven en de vrouw zich fijn kan blijven opofferen voor het gezin. Iedereen tevreden.

Maar dan worden de kinderen groter en kunnen zich steeds beter zelf redden. De noodzaak tot opofferen neemt af. De jongen vliegen uit en er ontstaat ineens tijd en ruimte voor de vrouw des huizes om aan zichzelf te gaan denken. Wanneer zij meer gaat werken en meer voor haar eigen belang leert opkomen, ontstaat er ontevredenheid over de houding van haar partner. Ineens vallen de oogkleppen af en ziet zij met terugwerkende kracht wat zij allemaal heeft gegeven de afgelopen jaren. Wat zij allemaal getolereerd heeft en hoe oneerlijk de dingen verdeeld waren.

De man die zich soms van geen kwaad bewust is, wordt hier op directe of indirecte manier mee geconfronteerd. Van afwijzing in de slaapkamer tot regelrechte tirades. En of het nu terecht is of niet, vaak weet hij zich er geen raad mee en gaat in te tegenaanval of trekt zich terug. Hij gaat nog meer werken, koopt een motor of duurdere auto en kijkt met andere ogen naar het vrouwelijk schoon wat hij ‘buiten’ tegenkomt. De relatie is nu op een heel kritiek punt aangekomen, het wordt buigen of barsten. De symbiose werkt niet meer en er moet nu iets veranderen of de relatie overleeft het niet.

Alhoewel het niet eenvoudig is om herstel te brengen in een dergelijke relatie is dit vaak wel degelijk mogelijk. De uitdaging is om met elkaar uit de verwijtende sfeer te komen en weer naar de toekomst te kijken vanuit een gezamenlijk doel.
De man zal moeten onderkennen dat hij inderdaad egocentrisch is geweest. Hij zal ook zijn oogkleppen af moeten doen en een realistisch beeld van zijn rol gaan ontwikkelen. Dit is iets wat tijd nodig heeft en stap voor stap zal moeten gaan, totdat hij het belang van zijn partner even hoog heeft staan als zijn eigen belang.

Zijn vrouw heeft als uitdaging in te zien dat zij mede-veroorzaker is van de scheve balans. Door te accepteren en te faciliteren heeft zij evenveel aandeel in de oneerlijke rolverdeling van de afgelopen jaren. Voor haar is het de kunst om zonder verwijten en met geduld haar plek in de nieuwe balans in te nemen. Door in gesprek te gaan en blijven over wat zij nodig heeft en verwacht van haar partner.

Nu is het voor een man lastig, pijnlijk en soms ronduit onmogelijk om je vrouw in dezen gelijk te geven of tegemoet te komen. Dit gaat in tegen je eergevoel en het voelt vernederend. Je hebt jezelf verhard de afgelopen jaren. De muurtjes staan stevig overeind, het pantser aan en de wapens geslepen.
Het lukt niet om zonder oplopend conflict over de situatie te praten met je vrouw. Ergens wil je wel dat de relatie weer fijn is, maar de eerste stap zetten lukt niet. Of als je een poging doet krijg je het verwijt dat je het niet goed (genoeg) doet. Wat moet je dan als man?

Het is vaak enorm helpend om met een andere man hierover te praten. Een man die de situatie begrijpt en je helpt om wat afstand te nemen zonder verwijten. Iemand die met je meedenkt hoe je een eerste stap kunt zetten. Hoe je uit het conflict kunt blijven en constructief kunt bouwen aan een betere relatie.
Als coach kan ik die rol voor jou vervullen. We gaan samen het gesprek aan en ik beloof je dat ik je niets zal verwijten. Ik veroordeel je niet en luister naar hoe jij het ervaart. Samen met jou zoek ik naar een oplossing, naar stappen die jij kunt zetten om herstel te brengen in de relatie. Wil jij dit? Neem dan contact op via dit FORMULIER of app/bel gewoon: 06 12451915

HARM OOSTERHUS – COACH VOOR MANNEN

 

 

Daar zat hij op een bankje in het park. Biertje in de hand en nog een paar in een plastic zak op de grond. Hij groette me vriendelijk, maar zijn ogen spraken van eenzaamheid en wanhoop. Ik kon het niet laten om een gesprekje aan te knopen. Hij genoot duidelijk van de aandacht en ik voelde me goed dat ik deze arme ziel iets van mijn tijd kon geven.
Al snel kwam de vraag of ik hem misschien kon helpen om los te komen uit zijn uitzichtloze bestaan. Hij wilde loskomen van zijn verslavingen en had iemand nodig die hem naar de afkickkliniek kon helpen. Een schop onder zijn hol vroeg hij en praktische hulp met administratie en vervoer. Zonder er al teveel over na te denken beloofde ik hem mijn ondersteuning. Zonder het te merken werd ik een redder.

Helaas gebeurde wat er daarna meestal gebeurt. Hij ging inderdaad naar een afkickkliniek met mijn hulp. Maar daar ging hij al snel weer gebruiken en kwam vlak voordat hij een appartement zou krijgen weer op straat te staan. De vragen om hulp bleven komen, maar ik kon er niet meer aan voldoen. Daarop volgde een verwijt naar mij toe en daarna stilte. Ik voelde me rot en had in mijn ogen gefaald. Ik werd zelf het slachtoffer van mijn reddersrol en van de aanklagersrol van deze man met zijn verslavingen.

De reddersrol is heel verleidelijk, zeker voor mannen. Oplossingsgericht als zij doorgaans zijn willen ze de problemen die ze zien graag meteen aanpakken. Ook als het helemaal niet hun verantwoordelijkheid is. In eerste instantie oogsten ze als man en redder een hoop waardering. En dat voelt goed. Maar uiteindelijk is het een uitputtende rol die steeds minder waardering oogst. En na verloop van tijd ben jij als man zelf het slachtoffer en wordt iemand anders jouw aanklager.

Deze dynamiek wordt de dramadriehoek genoemd. De dynamiek tussen het slachtoffer, de redder en de aanklager. Wanneer er in interacties tussen mensen drama is (boosheid, verwijten, frustraties, onbegrip) dan is er 9 van de 10 keer een dramadriehoek te herkennen. Dit gebeurt op het werk, gezin en in (liefdes)relaties.
Deze dynamiek levert eigenlijk nooit iets op en het is dan ook de kunst om er uit te stappen. Maar voordat je dat kunt doen moet je hem wel eerst herkennen in je eigen leven. Ben jij als man een redder? Dit kun je herkennen aan de volgende gedachten en uitspraken van jezelf:

Op het werk:
– Als ik mijn collega niet herinner aan zijn taak, gaat hij het zeker laten liggen en moet ik later alsnog de brokken opruimen.
– Ik doe het liever zelf, dan gebeurt het tenminste snel en goed.
– Collega X heeft het zwaar, als ik hem niet ondersteun stort hij nog een keer in.

Thuis:
– Als ik mijn zoon niet overhoor, haalt hij zeker een onvoldoende.
– Ik ben de hele tijd politieagentje aan het spelen!
– Ik wil niet dat ze zich gaan vervelen, dus maak ik een plan.

In de relatie:
– Waarom pak je het niet zo aan? Dit is een goede oplossing voor je probleem.
– Nee, zeg maar wat jij wilt doen dit weekend.
– Laat mij dit maar even doen, dat gaat veel sneller.

Je wordt al een beetje moe als je de uitspraken hier boven leest. Maar het is nog veel vermoeiender om zo dag in dat uit te moeten leven. Je geeft veel, maar krijgt er meestal weinig waardering voor terug. Het voelt alsof je wel moet, omdat het anders allemaal mis gaat. Je bent stelselmatig bezig om verantwoordelijkheden van anderen over te nemen.

Tijd om daar mee te kappen!

Maar hoe dan? Door alleen dat te doen waar jij zelf verantwoordelijk voor bent en als het mis gaat bij de ander, gewoon mis laten gaan. Heel lastig, maar je zult zien dat het meestal helemaal niet mis gaat. De ander redt zich zonder jouw reddersrol eigenlijk prima. Jouw zoon haalt uiteindelijk heus wel een diploma en anders maar niet. Je vrouw komt er echt wel uit met dat conflict op het werk.  Je collega die niet functioneert wordt vanzelf ontslagen en dan krijg je een collega daarvoor terug die wel zijn verantwoordelijkheid neemt!

Vind je dit een lastige opgave? Weet je niet meer precies waar de grenzen liggen van jouw verantwoordelijkheid als werkgever, werknemer, vader of man? Dan helpt coaching je enorm daarbij. Als COACH stel ik je vragen die jou zelf tot inzicht brengen. Maar ik red je niet! Je zult uiteindelijk zelf aan de slag moeten met wat je tijdens de coaching ontdekt. Als je dat daadwerkelijk gaat doen kun je uit die reddersrol stappen. Een heerlijke stap die rust en ontspanning brengt en die uiteindelijk al je relaties zal verbeteren. Succes!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

“Ik heb geen kort lontje, ik heb een strijkkopje!” Een opvallende uitspraak van een man die ik recent mocht ontmoeten. Hij erkende daarmee op komische wijze dat hij snel kwaad en driftig wordt. Soms om de kleinste dingen. Ik ben persoonlijk ook niet de geduldigste man die er bestaat en er zijn dagen dat ik ook een kort lontje heb. Maar gelukkig is dit altijd tijdelijk en weet ik wat ik eraan kan doen. Maar wat nu als je al langere tijd last hebt van boosheid en je weet niet precies waar het vandaan komt of hoe je ervan af komt? Lees hieronder de top 5 redenen waarom mannen een kort lontje kunnen hebben.

5. Te volle agenda
Wanneer je als man een overvolle agenda hebt en altijd bezig bent met dingen die moeten, dan kan dat heel geleidelijk al je reserves opvreten. Je energielevel is dan te laag om geduldig en rustig te reageren. De irritatie neemt steeds meer de overhand. Je hebt nooit tijd om de dingen eens rustig door te denken of te bespreken. Je snakt naar een vakantie of rust in je kop en agenda, maar je hebt geen tijd om dat te organiseren.

4. Te taakgericht zijn
Wie sterk taakgericht is, is daardoor vooral bezig met alles wat moet. Zelfs met een leuk familie-uitje ben je dan vooral bezig met alles wat er geregeld moet worden waardoor het vaak een stuk minder gezellig wordt. Wanneer je als té taakgerichte man een RELATIEGERICHT probleem tegen het lijf loopt, zal je dit TAAKGERICHT proberen op te lossen. Dit werkt uiteraard niet en het probleem blijft daardoor bestaan of wordt zelfs erger. Dit leidt tot frustratie en een man met een kort lontje.

3. Gevoelens van machteloosheid en uitzichtloosheid
Wanneer je het gevoel hebt dat je geen invloed hebt op je werk- of privésituatie kan dit een heel machteloos gevoel geven. Hoe frustrerend is het dat het steeds maar mis gaat in je gezin. Als je steeds strijd en teleurstellingen te verwerken krijgt of als er bijvoorbeeld ziekte is. Maar ook als je op je werk ziet wat er moet veranderen, maar je krijgt niet de ruimte en jouw stem wordt niet gehoord. Dit kan je opvreten en leiden tot een kort lontje.

2. Te weinig liefde ontvangen (van jezelf en/of anderen)
Liefde is de basis van elk gelukkig leven. Wanneer dit er niet is loop je langzaam leeg. Wie verlangt naar liefde van zijn omgeving, maar steeds bot vangt, bereikt uiteindelijk de bodem van zijn “tankje” met liefde. Wanneer die bodem is bereikt kun je ook niks meer geven. Er ontstaat dan boosheid en irritatie richting alles en iedereen. Een man met een kort lontje heeft in veel gevallen vooral liefde nodig. Vaak heeft hij ook weinig liefde voor zichzelf, wat ook het ontvangen van anderen weer bemoeilijkt.

1. Het niet kunnen uiten van (oude en/of verborgen) pijn, verdriet en angst
De nummer 1 reden waarom mannen een kort lontje hebben is het niet kunnen uiten van andere emoties. Angst, verdriet en pijn worden door mannen vaak te weinig gedeeld. Ze weten niet hoe het moet, durven het niet of hebben niet eens in de gaten dat die emoties hen beïnvloeden. Deze mannen hebben zichzelf wijs gemaakt dat ze sterk en onafhankelijk zijn van de mening en goedkeuring van anderen. Maar onder dat dunne laagje liggen de pijn en het verdriet van jaren en jaren opgeslagen. Alleen met boosheid en irritatie hou je die emoties onder controle. De man met een kort lontje is vaak een gekwetste, verdrietige man die niet weet waar hij met zijn gevoelens naar toe moet.

EN NU?
De top 5 is niet zomaar uit de lucht gegrepen. Dit komt voort uit de gesprekken die ik elk week met mannen voer. Het is niet alleen een top 5 in de zin van meest voorkomende, maar vooral in de zin van hoe diepgeworteld het zit. Nr 5 is relatief eenvoudig op te lossen, terwijl Nr 1 vaak langduriger aandacht nodig heeft om te veranderen. Je kunt ze ook niet helemaal los koppelen van elkaar. Meestal hangen de verschillende redenen voor een kort lontje met elkaar samen.

Herken je jezelf in dit verhaal? Goed nieuws! Je bent niet de enige en er is ook heel goed wat aan te doen. Door middel van coaching help ik jou de oorzaak van de boosheid en irritatie glashelder te krijgen. Doordat je weet wat de oorzaak is, kunnen we ook bezig met een oplossing. Gun jij jezelf en de mensen om je heen een man zonder kort lontje, maak dan een afspraak voor een gratis en vrijblijvende kennismaking middels het ADVIESGESPREK. Je kunt ook het CONTACTFORMULIER invullen. Of stuur me een persoonlijk bericht via Linkedin. Tot snel!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

De taakgerichte man aan het woord. “Schiet nou eens op, we komen te laat! Eet je bord leeg. Nee daar heb ik het nu te druk voor. Eerst je huiswerk afmaken, dan pas spelen. Als je het nou zo en zo aan zou aanpakken, voel je je vast beter. Ik moet nog zoveel doen en het is zo druk in huis. Nee, ik wil dit eerst even afmaken. ” Herkenbaar?

Mannen zijn doorgaans taakgerichter en vrouwen relatiegerichter. Een generalisatie misschien, maar ik zie het veel terug in mijn werk als coach voor mannen. De taakgerichte man is daarom oververtegenwoordigd in de bouw, techniek, financiële wereld en de ICT. Daar staat meestal een duidelijke taak voorop in het werk en is de relatie minder van belang dan in de zorg of het onderwijs bijvoorbeeld, waar mannen sterk in de minderheid zijn.

De taakgerichte man richt zich van nature het meest op het behalen van doelen en meetbare en zichtbare resultaten. Met deze manier van denken en doen kan hij vaak ongelooflijk veel gedaan krijgen. Altijd gedreven en hard aan het werk en niet stoppen voordat het klaar is. Zijn analytische kijk op de wereld helpt hem om situaties snel te overzien en een oplossing te vinden voor problemen die zich voordoen. Meestal een gewaardeerde collega aan wie je met vertrouwen je project of taak overlaat.

Er is echter ook een keerzijde aan de taakgerichte man. Hij is door zijn focus op taken en resultaten van nature minder gericht op het behouden en versterken van relaties. Binnen het gezin, maar ook op het werk kan dit spanningen opleveren. In sommige gevallen is het nodig om de resultaten en taken even los te laten en de relatie voorop te stellen. Dit kan lastig zijn voor de taakgerichte man.

Het gaat vaak mis bij stress, druk op de relaties of een overload aan werk. De taakgerichte man kan dan, in plaats van zich op de relatie te richten, nog harder gaan werken. Zijn enige tool is namelijk taakgericht bezig zijn, maar dit is niet de oplossing voor de situatie. Dit leidt ertoe dat er een vicieuze cirkel ontstaat waar hij zelf niet meer uit komt. De druk loopt steeds verder op en er dreigt een relatiecrisis, burn-out of ontslag.

Wat je vaak ziet is dat de man in kwestie merkt dat het thuis niet lekker gaat. Hij is niet de vader die hij wil zijn of de partner die zijn vrouw nodig heeft. In plaats van hier de tijd en ruimte voor te creëren gaat hij nog harder rennen. Hij weet diep van binnen dat dit niet werkt en dat zijn gezin wat anders nodig heeft, maar hij kan niet anders. Zijn hoofd staat nooit meer stil en is voortdurend hard aan het werk. Vaak leidt dit tot slechter slapen, irritatie en verminderde concentratie.

Gezellige momenten worden verpest doordat papa zo opjaagt. De maaltijden worden een strijd en gezelligheid is ver te zoeken. De weekenden zijn niet meer ontspannen, want de taakgerichte man wil van alles doen terwijl zijn gezin aan hem trekt en tijd en aandacht wil. Zelfs vakanties worden opgeofferd aan de taakgerichtheid en er wordt op meerdere momenten gewerkt, gebeld, gemaild en geappt terwijl de kinderen spelen, zwemmen, en genieten. Vaak krijgt de telefoon op deze cruciale momenten meer aandacht dan zijn vrouw en kinderen.

Wanneer het zover is, is het ontzettend lastig voor de taakgerichte man om hier doorheen te breken. Zelf doen werkt niet meer en maakt het doorgaans alleen maar erger. Maar even stil staan en alles wat er ‘moet’ gebeuren loslaten is zo verrekte vervelend en voelt als falen. Toch is dit echt de enige manier om er uit te komen. Even de focus verschuiven van het resultaat naar het proces. Van taken naar relaties.

Als coach help ik jou om even stil te staan. Van een afstandje te kijken naar de situatie en een nieuwe perspectief te krijgen. Dit geeft meteen ruimte in je hoofd en maakt dat je keuzes gaat maken die wél werken. Je krijgt meer inzicht in hoe het werkt bij jou en nieuwe tools in je gereedschapskist. Zo voorkom je dat je huidige situatie uitloopt op die burn-out, scheiding of dat ontslag waar je ongetwijfeld niet op zit te wachten. Dus waar wacht je nog op? Zet de eerste stap en neem CONTACT op. Tot snel!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

Een masker van onkwetsbaarheid is mij niet vreemd. Een deel van mijn leven deed ik me voor als sterk en onraakbaar. Wat mensen over me zeiden en dachten kon me zogenaamd niks schelen en ik had schijt aan het ‘gezeur’ van anderen. Dit lijkt misschien sterk, maar was in feite een uiterlijk pantser om mijn kwetsbare binnenkant te beschermen. Ik had simpelweg niet de moed om bang te zijn.
Ik weet dankzij mijn vak dat dit een typisch mannenprobleem is. Het is voor een man verleidelijk om bij pijn, verdriet en afwijzing (al op hele jonge leeftijd) een harnas aan te trekken. En velen van ons houden hun harnas aan tot de dood. We gaan liever strijdend ten onder dan dat we kwetsbaar en raakbaar zijn.

Wanneer je op een bepaald punt in je leven geconfronteerd wordt met angst, pijn, verdriet en verlies, dan kun je globaal twee kanten op. Naar buiten of naar binnen. Naar buiten betekent dat je je gevoelens deelt met anderen en zo herstel vindt. Naar binnen betekent dat je je emoties verbergt achter een muur, masker, harnas. Deze weg wordt veel vaker gekozen door mannen, omdat ze niet de veiligheid ervaren om hun emoties te delen. Ze kiezen deze weg meestal niet bewust, maar kiezen deze route instinctief omdat hij op de korte termijn minder eng is dan de weg naar buiten.

De afgelopen weken heb ik meerdere mannen gesproken die met het thema angst versus onkwetsbaarheid bezig zijn. Stuk voor stuk erkenden zij tot hun eigen verbazing dat ze bang waren. Voor hun ouders, collega’s, partner of de wereld.
Hoe moedig is het als je durft te erkennen dat je eigenlijk wél bang bent? Om te falen, om veroordeeld te worden, om er niet bij te horen of je gezicht en status te verliezen? Echte moed is toegeven dat die onkwetsbaarheid maar overleven was en dat daaronder een gevoelige, kwetsbare man zit.

Pas nadat je erkent wie er werkelijk onder het masker verstopt zit kan er groei, verandering en herstel komen. Zoals je de plant moet kennen om hem de juiste voeding en plek te geven, zo moet je jezelf kennen om goed voor jezelf te kunnen zorgen. Misschien denk je dat je vooral heel veel uitdaging nodig hebt en een volle agenda, maar doe je jezelf voortdurend tekort. Mogelijk is je echte behoefte wel rust, begrip, geborgenheid, troost en liefde. Nogmaals, hoe moedig is het om dit onder ogen te zien en naar te gaan leven!

En jij die nog steeds elke dag strijd, sterk in het harnas, zogenaamd onraakbaar. Hoe lang wankel je al en hoeveel energie wil je nog geven aan deze zinloze strijd? Wil je zo nog jaren door en uiteindelijk sterven in dit harnas? Of heb je de moed om bang te zijn? Als je het aan durft help ik je graag om voorzichtig te kijken wat er achter je masker zit en wat die man daar nodig heeft. Doodeng, maar zeer de moeite waard. Ik hoor van je.

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

 

Ik was 21 jaar, net ongepland vader geworden en ik vroeg me af; “ben ik nu een jongen of een man? ” Het voelde een beetje alsof ik in de groep 8 musical de rol van ‘de meester’ had gekregen. Een te groot colbertje over smalle schoudertjes en de volwassene spelen.
Ik stond met mijn kersverse zoon op mijn arm voor de spiegel en zag daar eerlijk gezegd een jongen en geen man. Het heeft nog jaren geduurd voor ik het gevoel van ‘is dit nu later, als je groot bent’ van me af heb kunnen schudden. Voor veel mannen die ik mag coachen is dit een thema. Ben ik een jongen of een man. Soms zijn ze al ver in de 40 maar zien zichzelf nog niet echt als man. En dit is niet zonder gevolgen.

Wij missen in onze cultuur een overgangsritueel van jongen naar man. Er is geen duidelijk aanwijsbaar moment meer waarop een jongen een man wordt. Dit zie je bijna alleen nog maar bij natuurvolken. Als een jongen een man wordt in een Afrikaans natuurvolk, dan mag hij pas mee op jacht. (De naam “Hunter Coaching” komt mede hieruit voort.) Hij wordt beschouwd als een volwaardig man en is klaar om een gezin te stichten en zelfstandig te zijn.

Wij westerse, ‘ontwikkelde’ mensen hebben zo’n ritueel niet en hebben mede daardoor vaak twijfels over mannelijkheid en identiteit. Dit kan leiden tot onzekerheid, besluiteloosheid, afhankelijkheid of vervelende dynamiek in (werk)relaties.

Enkele concrete voorbeelden van problemen die hierdoor ontstaan:
– In relaties blijven hangen in de dramadriehoek (slachtoffer, redder, aanklager) of ouder-kind dynamiek tussen twee volwassenen (Transactionele Analyse)
– Op het werk niet serieus genomen worden, of steeds aangestuurd worden.
– Weinig toekomstvisie, gebrek aan zingeving.
– Niet weten wat je zelf graag wilt, gebrek aan zelfkennis en zelfliefde.
– In verschillende (sociale) contexten het gevoel hebben niet volwaardig onderdeel te zijn, 3e wiel aan de wagen gevoel.

Wat ook niet mee helpt is een maatschappelijke beweging waarin streven naar ‘gelijkwaardigheid’ tussen mannen en vrouwen is verworden tot streven naar ‘gelijkheid’. In de wirwar van genderneutraliteit, MeToo en berichten over ’toxic masculinity’ is het niet altijd even aantrekkelijk om met opgeheven hoofd man te zijn. Veel jongens hebben niet eens de drive of motivatie om een man te worden, laat staan dat ze weten hoe dat moet.

Wanneer je in de spiegel kijkt en je weet niet goed of daar een jongen of een man staat, dan kun je daar wat aan doen. Het grote verschil tussen een jongen en een man zit hem namelijk in persoonlijk leiderschap. Een jongen ziet wel wat de dag brengt, denkt niet te ver vooruit en hij is meer passagier dan chauffeur in zijn leven. Het leven overkomt hem en daarop oefent hij niet al teveel invloed uit. Een man daarentegen, neemt zelf de leiding over zijn leven. Blijft niet in afhankelijkheid afwachten wat het leven brengt, maar kiest zelf richting.

Als jij je wel eens afvraagt “ben ik nou een jongen of een man” en je wilt meer die rol van man gaan innemen, dan ga ik graag met je in gesprek. Als coach help ik jou onder andere met dit thema. Ik stel je de vraag of je jezelf als een jongen of een man ziet. Ik help je in te zien welk gedrag bij welke rol hoort, zodat je keuzes kunt maken die je bevestigen in jouw rol als man, zodat jij straks met volle overtuiging tegen jouw spiegelbeeld kunt zeggen; “daar staat een man!” We spreken elkaar!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

 

 

Het kan vreselijk stormen in je leven. Als alles tegelijk mis gaat en zekerheden weg vallen. Als je baan, je relatie en je gezondheid te lijden hebben. Als je hoofd een brei van onrustige gedachten wordt met meer vragen dan antwoorden. Als je niet meer weet waar je het voor doet en of je het wel goed doet. Dan stormt het en kan het voelen alsof je wordt weggeblazen. Hoe blijf je overeind in deze storm?

Bij veel van de mannen die bij mij komen waait het flink of stormt het zelfs in hun leven. Relaties die op knappen staan, verslavingen die de overhand dreigen te nemen, werk wat op losse schroeven staat of een voortdurende strijd in huis. Het komt allemaal voorbij.
Wat al deze mannen gemeen hebben is dat ze door de opeenstapeling van problemen het overzicht kwijt zijn. De focus is weg en dit vergroot de onrust. Ze knokken om hun hoofd boven water te houden, maar dit knokken zorgt juist dat hun energie verspilt wordt en de storm alleen maar in kracht toeneemt.

Hoe moeilijk is het voor een man om in die storm om hulp te roepen? Liever strijdend ten onder, dan je kwetsbaarheid tonen. Liever met man en muis vergaan, dan accepteren dat je het even niet zelf kunt. Hulp vragen komt bij veel mannen zelfs niet op, nooit geleerd, nooit gedaan.

Hoe stoer is het als je als man wel om hulp durft te vragen. Ik complimenteer de mannen die naar me toe komen altijd met deze stap. Ik weet uit eigen ervaring hoe lastig het kan zijn om een uitgestoken hand te pakken. Hoe vanzelfsprekend de weg lijkt van het zelf en vaak in eenzaamheid strijden. Ook nu nog vind ik het soms moeilijk om in te zien dat de grenzen van mijn eigen kunnen bereikt zijn. Juist daarom ben ik dit werk gaan doen, omdat ik de drempel wil verlagen voor mannen om hulp te zoeken.

En hoe ziet dat er dan uit? In een (gratis) adviesgesprek via het scherm neem ik samen met jou de situatie door. Ik help je meteen al door te ordenen en samen te vatten wat er allemaal gaande is. Ik help je vast te stellen waar je naartoe wilt en welke eerste stappen jij kunt zetten om daar te komen. Ook doe ik je een voorstel over wat ik voor jou kan betekenen als coach in jouw situatie. Je hebt zo binnen een uur al meteen wat meer houvast en een concreet aanbod voor hulp.

En als jij ja zegt op dat aanbod gaan we samen op pad. De natuur in, waar je loskomt van je dagelijkse praktijk en de storm even wat verder weg lijkt. Daar gaan we al lopend, stap voor stap, jouw uitdaging ontrafelen. Vanuit nieuw overzicht en perspectief ga je gezonde keuzes maken die je helpen om deze storm te doorstaan en weer in rustiger vaarwater te komen.

Ervaar jij nu een onstuimige wind of zelfs storm in je leven, dan nodig ik jou op dit moment uit om contact met me op te nemen. Stuur me een bericht, mail me, app me of bel me op. Ik sta voor je klaar om je bij te staan in de storm!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

 

 

 

Ik ben ongeduldig! Ja echt, enorm. Ik word gevaarlijk als het klussen niet goed gaat, ik jaag mijn kinderen op als ze treuzelen bij het aantrekken van hun jas en schoenen en ik wil alles in één keer kunnen, anders raak ik gefrustreerd. Jarenlang heb ik geprobeerd geduldiger te worden en te veranderen. Maar op een gegeven moment heb ik besloten daarmee te stoppen. Ik omarm mijn schaduwkant. Wat een verademing!

Iedereen knokt wel eens met zijn schaduwkant. De kant van zichzelf waar hij niet zo blij mee is. Niet zelden zullen mensen heel veel moeite doen om vooral die schaduwkant niet te laten zien. Je doet er dan alles aan om vooral niet te zijn wat je vreest. Dit kan zo ver gaan dat je een groot deel van je doen en laten erop inricht. Je kunt je hele leven aan het bewijzen zijn dat je niet saai, dom, egoïstisch of in mijn geval ongeduldig bent.

Dit kan betekenen dat je gaat pleasen om te voorkomen dat mensen zien dat je eigenlijk een egotripper bent. Of je gaat je hele leven keihard werken, zodat mensen vooral niet zien dat je eigenlijk een luie donder bent. Of dat je je socials vol gooit met mooie verhalen, zodat mensen niet zullen denken dat je een loser bent. Wat je ook doet, je schaduwkant moet onzichtbaar blijven. In veel gevallen lukt dit ook vrij aardig.

Helaas zit er een negatieve kant aan het verstoppen van je schaduwkant. Het kost zo ontzettend veel energie. Hard je best doen om iets te zijn wat je niet bent is een hele zware taak. En daar bovenop is het een onbereikbaar doel. Als je wegloopt voor dat wat je vreest, kom je nooit op de bestemming waar je moet zijn. Je blijft maar in cirkeltjes lopen. Want zeg nu zelf, iemand die probeert interessant te zijn, is dat eigenlijk niet echt. En dat voel je. Iemand die heel vriendelijk probeert over te komen terwijl hij dat niet is, daar krijg je de kriebels van. Het werkt niet.

Welk alternatief is er? Omarm je schaduwkant! Accepteer dat je bent zoals je bent, met je mooie en minder mooie kanten. Ik ben ongeduldig. Ik leg mezelf ook niet langer op dat ik geduldig moet zijn, want dat maakt mij namelijk niet geduldiger. Door te accepteren, wordt je echter. Je hebt geen masker op en hoeft geen schijn op te houden. En dat wat je vreesde te zijn wordt meteen een stuk minder eng. Als je erkent dat die minder mooie eigenschap ook bij je hoort, kun je er beter mee om gaan en maak je keuzes die gezonder zijn voor jou.

Het scherp krijgen van wat je nu precies vreest kan helpen om het ook los te laten. Misschien merk je wel dat je hard je best doet, in je werk, je relatie of gezin, maar dat je het gevoel hebt in cirkels te lopen. Je merkt wel dat je aan het knokken bent, maar weet niet precies waar tegen. In dat geval kan ik je als coach helpen deze zaken helder te krijgen zodat je ook daadwerkelijk je schaduwkant ziet voor wat hij is en hem kan omarmen. Maak gerust een afspraak voor een vrijblijvend adviesgesprek.


HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN