Helaas moet ik erkennen dat mijn vrouw in heel veel dingen veel beter is dan ik. Iedereen die in het onderwijs werkt zal ook bevestigen dat de meiden het gemiddeld beter doen dan jongens. Ze hebben hun zaakjes beter voor elkaar, maken hun werk af, werken beter samen en worden minder snel afgeleid dan de jongens in hun klas. Ook in de volwassen leeftijd zie je deze verschillen terug. In de meeste gevallen is de vrouw des huizes degene die overal aan denkt en de man moet herinneren aan zijn verantwoordelijkheden. Mannen maken vaker hun taken niet af en plannen vaak een beetje in hun hoofd, maar overzien hun agenda niet echt. Mannen hebben ook vaker de neiging om dingen alleen te willen doen en kunnen moeilijker hulp accepteren. Hoe komt dit? En wat kun je eraan doen? Daar gaat deze blog over.

De voorbeelden hier boven hebben één gemene deler die misschien niet bekend is bij jou als lezer. Het heeft allemaal een hele directe link met executieve functies. Executieve functies zijn een verzameling processen die nodig zijn om jezelf aan te sturen en je doelen effectief te bereiken. In de afbeelding staat een overzicht van de verschillende executieve functies.

executieve functies

executieve functies

In hoeverre je deze functies hebt ontwikkeld, bepaalt in grote mate jouw succes in je leven. Je kunt nog zo intelligent of hoogbegaafd zijn, maar zonder goed ontwikkelde executieve functies schiet je daar bar weinig mee op. Sterker nog, omdat zeer intelligente mensen zo makkelijk kunnen compenseren, hebben ze vaak juist slechter ontwikkelde executieve functies. Geen wonder dat 1/3 van alle hoogbegaafden werkloos thuis zit.

De functies die je niet (voldoende) ontwikkelt, houden je achter en zorgen dat je moeite hebt om je doelen te bereiken. Daarnaast zorgt een slecht ontwikkelde executieve functie voor compensatiegedrag. Bijvoorbeeld iemand die moeilijk kan samenwerken, wordt beter in alles alleen doen. Iemand die niet goed is in timemanagement leert om in korte tijd heel veel werk voor elkaar te krijgen. Dit lijkt best aardig, maar helaas kosten deze alternatieven voor executieve functies vaak gigantisch veel energie. Dit kan op termijn leiden tot vermoeidheid, vastlopen en burn-out.

Vrouwen winnen het van mannen vooral op het gebied van executieve functies. Van nature hebben ze hier nu eenmaal meer aanleg voor. De verschillen worden steeds verder uitvergroot omdat onderwijs en ons werk steeds meer van onze executieve functies vragen.
Onze maatschappij is veel complexer dan pak hem beet 60 jaar geleden. Die complexiteit doet een groot beroep op onze executieve functies. Want hoe meer taken en verantwoordelijkheden je hebt, hoe belangrijker het wordt om je tijd te managen, goed samen te werken, niet afgeleid te worden en overzicht te bewaren. Als je deze functies nog niet bezit, dan loop je hier dagelijks tegen aan. Dit kan ertoe leiden dat je (een deel van) je werk niet leuk vindt of dat het je erg veel energie kost. Het kan er ook voor zorgen dat je dingen die je heel graag wilt en van droomt maar niet kunt verwezenlijken of zelfs niet aan begint.

Het goede nieuws is dat executieve functies heel goed te ontwikkelen zijn. “Daar ben ik niet goed in! ” mag je dus gerust veranderen in: “Daar ben ik NOG niet goed in”.

Persoonlijk heb ik hier ook een ontwikkeling in doorgemaakt de afgelopen jaren. Mijn rol als leidinggevende, voordat ik met Hunter Coaching ben gestart, heeft me ertoe gedwongen om beter te worden in bijvoorbeeld timemanagement, doelgericht gedrag, taakinitiatie en volgehouden aandacht. Recent heb ik een heel tof outdoor weekend georganiseerd voor vaders en kinderen. Daarin kwam ik mezelf ook weer keihard tegen. Ik wilde het echt weer alleen doen, en had de grootste moeite om de details allemaal echt in te vullen en was daarom in de laatste week nog aan het stressen terwijl ik 4 maanden de tijd had. Toch neem ik mezelf niks kwalijk, want ik heb iets bereikt wat ik een paar jaar geleden nog niet kon. Ik ben dus gegroeid en dat is een geweldig gevoel!

Aan jou de vraag wat je met jouw executieve functies gaat doen. Accepteer je dat je nou eenmaal zo bent, of maak je er werk van en ga je groeien? Als je werkt aan je executieve functies, zal je merken dat heel veel van jouw dagelijks uitdagingen makkelijker worden en minder energie gaan kosten. Wil je hier een keer over sparren met mij? Maak dan een vrijblijvende afspraak of stuur een bericht via het contactformulier.

Harm Oosterhuis – Coach voor Mannen

 

“Waarom coach jij alleen mannen? Doe je dit ook voor vrouwen? Kun je voor mij een uitzondering maken?” Ik krijg deze vragen met enige regelmaat en het antwoord is altijd nee. Waarom doe ik dat? De vrouw die me de vraag stelt zal ongetwijfeld een hele mooie coachvraag hebben en wellicht zou ik haar goed kunnen helpen. Ook is het als ondernemer verleidelijk om elke klant die wil betalen enthousiast binnen te halen. Toch heb ik 4 redenen om dit niet te doen.

Reden 1: Ik ben geen Zwitsers zakmes.
Als ik iedereen probeer aan te spreken, spreek ik niemand aan. Ik doe liever 1 ding heel goed, dan allerlei dingen wel redelijk! Als ik niet oppas ben ik met van alles bezig, wat steeds minder met coaching voor mannen te maken heeft. Van de week vroeg iemand me of ik ook kinderfeestjes organiseer. Ik zei dat ik het voor 1000 euro zou doen, maar zelfs dan doe ik het niet. Schoenmaker blijf bij je leest! In mijn geval betekent dit dat ik mannen coach.

Reden 2: Een man heeft andere mannen nodig om te groeien.
Mannen hebben andere mannen nodig. De (h)erkenning voor jouw uitdagingen en problemen als man, vind je bij een andere man. Vooral mannen die moeite hebben zich te uiten of hun emoties te tonen vinden het vaak prettiger om dit bij een man te doen dan bij een vrouw. Ook heb ik als man meer een voorbeeldfunctie voor andere mannen dan voor vrouwen. Wanneer ik een deel van mijn tijd vrouwen coach, kan ik die tijd niet meer besteden aan die man waarvoor ik dit werk ooit ben begonnen.

Reden 3: Ik ben niet van steen.
Het delen van emoties en diepe zielenroerselen is een kwetsbaar en intiem gebeuren. Daarbij is veiligheid en discretie van oneindig groot belang. Wanneer ik een vrouw zou coachen, kan dit in het gedrang komen. Alhoewel ik niet open sta voor het ontwikkelen van romantische gevoelens, is dit niet helemaal uitgesloten. Ik zou het heel vervelend vinden als dat soort gevoelens van mijn kant de veiligheid en het proces zouden verstoren. Doordat ik alleen mannen coach, weet ik dat van mijn kant dit soort gevoelens geen rol zullen spelen en ik de veiligheid waarborg.

Reden 4: Ik volg mijn droom en passie.
Veruit de belangrijkste reden is dat ik een droom heb voor mannen. Een droom dat we met elkaar gaan groeien en meer in verbinding komen met ons gevoel. Meer in balans komen en beter voor onszelf gaan zorgen. Dat we als mannen onze rol gaan herpakken en een steunpilaar zullen zijn voor de maatschappij, onze partner, kinderen en omgeving. Dat we elkaar en onze kinderen leren dat we bij problemen niet naar binnen keren en onszelf zo geweld aan doen, maar juist gaan delen en zo vrij komen van belemmeringen, pijn en onrust. En om die droom waar te maken moet ik mij focussen, en maakt alles bij elkaar dat ik alleen mannen coach.

Ben jij een van die mannen die graag eens met iemand zou praten, maar twijfel je nog? Ik begrijp je vrees en onzekerheid. Is dit wel wat voor mij? Gaat dit me wel wat opleveren? Is die Harm wel de juiste persoon voor mij? Daarom maak ik graag vrijblijvend kennis met je zodat je een antwoord kunt krijgen op die vragen, zonder dat je meteen geld kwijt bent of aan iets vast zit. Maak HIER een afspraak of vul het CONTACTFORMULIER in. Tot snel!

Harm Oosterhuis – Coach voor Mannen

 

Recent sprak ik een geëmotioneerde man. Hij vertelde me over een hele moeilijke situatie van een vriend van hem. Terwijl hij dit vertelde begon deze man te huilen. Hij probeerde zich meteen te verstoppen zodat anderen in de omgeving het niet zouden zien. Hij schaamde zich voor zijn tranen. Ik bemoedigde hem door mijn bewondering uit te spreken voor zijn geraaktheid en zijn betrokkenheid. Toch bleef hij zich verontschuldigen voor het feit dat hij moest huilen om het verdriet en de pijn van een vriend. Zo jammer dat tranen geassocieerd worden met schaamte, want hoe mooi ben je als je dat kunt, echt huilen om de pijn van iemand die je lief hebt?

Als man herken ik de schaamte wel. Ik ben een gevoelig mens, maar tranen laat ik ook niet graag zien. Het is kwetsbaar, want je verliest de controle en je weet niet hoe je omgeving reageert op jouw ontblote ziel. Op zo’n moment kan een misplaatste grap, fout advies of bagatelliseren keihard aan komen. Het kan ertoe leiden dat ik mijn tranen opspaar. Een berg van allerlei grote en kleine teleurstellingen, tegenslagen, afwijzingen, verlies, etc. Die berg wordt bij mij maar zo nu en dan met tranen weggespoeld. Ik zou wel wat vaker willen janken, want dat kan zo heerlijk bevrijdend zijn.

Wat kunnen wij mannen doen om elkaar hierin te helpen? Hoe kunnen we de cultuur van  “een man mag niet huilen” eindelijk eens de nek om draaien? Misschien moeten we beginnen te beseffen dat we gemaakt zijn om te janken! Huilen is een hele bijzondere lichamelijke functie die we niet voor niets hebben. Het is een letterlijke uitlaatklep van de ziel. Pijn kan via tranen naar buiten en eruit. De voordelen van huilen zijn evident en het inhouden van je tranen kan juist weer leiden tot stress, depressie, angst, pijnklachten, etc. Heel onverstandig om die mooie, bijzondere en natuurlijke functie te onderdrukken vanwege een achterhaalde sociale code.

Wanneer je een vriend spreekt die het moeilijk heeft en je ziet hem vechten tegen de tranen en zijn emoties, wat doe je dan? Probeer je snel iets bemoedigends te zeggen zodat hij niet hoeft te huilen? Doe dat vooral niet!

Nodig hem liever uit om zijn emoties te uiten door te benoemen dat je ziet dat hij het moeilijk heeft. Dat is vaak al genoeg om de sluizen te openen. Daarmee help je hem oneindig veel meer. En voel je zelf ook wat branden achter je ogen, doe vooral mee. Vrienden die samen kunnen huilen, is er iets stoerder dan dat?
Laten we samen een cultuur creëren waarin je als man mag huilen!

Maar wat nu als dit te eng voor je is, te bedreigend. Als je weet dat de berg met pijn en verdriet te groot is. Als je vreest dat je onderuit gaat als je de controle loslaat. Of dat je schaamte zo diep zit dat je er alles voor over hebt om je tranen te verbergen? Je overtuiging dat je als man niet mag huilen zit dan zo diep dat het je gigantisch in de weg zit. In dat geval wil ik je graag helpen. Mensen die bang zijn om te praten, durven dat bij mij vaak wel. Hoe vaak ik mannen niet heb horen zeggen “je bent de eerste aan wie ik dit vertel”. Ik kan je helpen om bij je gevoel te komen en die berg die je meezeult een kopje kleiner te maken. Stuur me een bericht via het contactformulier en ik neem contact met je op.

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

Misschien ken je het wel, van die dagen dat er maar “dit” hoeft te gebeuren of je voelt de irritatie al door je aderen kolken. Ik in ieder geval wel!

Als vader van drie kinderen die 80% van het huishouden doet, een bedrijf opzet, daarnaast nog een sociaal leven heeft en 10 hobby’s, is het wel eens een uitdaging om in de rust te blijven. Soms voelt het alsof er een constante stroom van prikkels op me af komt en dat elk geluid klinkt alsof er iemand met een megafoon in mijn oor staat te schreeuwen. Geloof me, dan is het niet super gezellig om bij mij aan tafel te zitten en je bord niet al te vlot leeg te eten. Herkenbaar?

Waarom laten wij mannen (ja meestal mannen, toch?) het zo ver komen? Waarom vinden wij het okay dat we kortaf zijn, uitvallen tegen vrouw en kids, en de sfeer in huis negatief bepalen? Of dat we ons juist terugtrekken en ons afsluiten terwijl we nodig zijn voor praktische en emotionele ondersteuning van onze geliefden?

We vinden dat natuurlijk ten diepste helemaal niet okay en toch gebeurt het, waarom? Dat is het mysterie van het korte lontje! Help je mee dit mysterie te ontrafelen? Zet in de comments hoe het komt dat wij mannen in deze situatie terecht komen terwijl we dit eigenlijk niet willen, wat denk jij?

Harm Oosterhuis – coach voor mannen

Geld kun je verliezen en weer terug verdienen. Je kunt ziek worden of ongezond en weer herstellen. Je kunt relaties laten verwateren en weer nieuw leven inblazen. Eén ding kun je echter nooit meer terug krijgen. Als je het eenmaal kwijt bent, is het voor altijd weg. Ik heb het natuurlijk over tijd. Misschien wel ons meest kostbare “bezit” in een samenleving waarin iedereen het altijd druk heeft. Hoe zorg je dat jouw tijd niet tussen je vingers door glipt als mul zand? Hoe voorkom je dat je altijd maar druk bent waardoor je nauwelijks geniet en je mooiste jaren in een flits voorbij zijn?

Stap 1: bewustwording

Maak een moment vrij in je agenda waarop je (samen met je partner, een vriend, een coach) bedenkt hoe je met je tijd om zou willen gaan en wat je echt belangrijk vindt in het leven. Dit lijkt een open deur, maar als coach weet ik dat veel mensen dit eigenlijk nooit doen. Diep van binnen knaagt er wel iets en voelt men wel aan dat het zo niet langer door kan gaan. Toch is het lastig om stil te staan bij jouw tijd en prioriteit. Je weet namelijk dat dit pijnlijk kan worden omdat je mogelijk al jaren leeft zoals je helemaal niet wilt. Dat je misschien de mooiste jaren van je relatie of gezin hebt opgeofferd aan iets wat je ten diepste minder belangrijk vindt. Toch is dit stap 1 om de controle over jouw tijd weer in handen te nemen.

Stap 2: een plan en keuzes

Maak een plan waarin je opschrijft hoe je jouw tijd wilt invullen. Hoeveel uur wil je aan werk besteden. Hoeveel tijd wil je aan je gezin en vrienden besteden? Wat gun je jezelf aan tijd voor hobby’s en sport?
Vervolgens maak je keuzes. Je kiest ervoor om ruimte te maken voor dat wat je echt belangrijk vindt! Stoppen met dingen doen die jouw tijd opslokken, maar die eigenlijk weinig betekenis hebben. Klinkt lastig hè? Maar ik geloof dat jij het kan en dat elke stap die je hierin zet als een bevrijding zal voelen. Je gooit een juk van je af wat je veel te lang hebt getolereerd!

“Ik help jou weer grip te krijgen op je tijd”
Coach voor mannen, Harm Oosterhuis

Stap 3: volhouden

Een nieuw patroon in je leven integreren kost gemiddeld 9 weken. Het kost ook altijd strijd en moeite om niet terug te gaan naar het oude patroon. Hoe vervelend jouw volle, gehaaste en drukke leven misschien ook was, het was wel vertrouwd.
Het onbekende en de vrijgekomen tijd kunnen je onrustig maken waardoor je de neiging hebt om dan toch maar weer terug te gaan naar je oude routine. Doe dit niet! Zet door! Als je nog even volhoudt, zal je wennen aan je nieuwe normaal en gaan genieten van de rust en de vrijheid waar je zo hard voor gewerkt hebt!

Stap 4: periodiek onderhoud

Een overvolle agenda ontstaat niet in één dag, maar dit gaat heel geleidelijk. Daarom is het goed om minimaal 1x per jaar een check te doen. Vul ik mijn tijd nog steeds in zoals ik dat voor ogen had? Heb ik me gehouden aan dat wat ik met mezelf heb afgesproken? Pak je plan er nog eens bij en maak opnieuw keuzes die passen bij wat je echt wilt doen met jouw tijd.

Conclusie

Ik geloof dat iedereen dit kan. Jij bent in staat om te bedenken wat je echt belangrijk vindt en waar je jouw tijd aan wilt besteden. Tegelijk kan het een hele opgave zijn. Als je er tot over je oren in zit, kan het onmogelijk lijken.
Als coach kan ik jou dan helpen om snel weer overzicht te krijgen. Ook help ik je door vragen te stellen, om eerlijk naar alle aspecten van jouw tijdsbesteding te kijken en zo keuzes te maken waar je 100% achter staat. Wil jij weer controle over jouw tijd en wil je dit samen met mij aanpakken? Neem dan meteen contact op via onderstaan formulier, stuur me een Whatsapp, of bel me gewoon op (06 12451915). Tot snel!

In Bijbelse verhalen wordt vaak gewaarschuwd voor afgoden. Een afgod is een surrogaat van God zelf, die eigenlijk niks oplevert en toch bijzonder veel van zijn onderdanen eist. Een voorbeeld is Moloch, een afgod waaraan mensenoffers werden gebracht, zelfs kinderen, om de gunst van deze afgod te verdienen.

Wij kunnen ons daar (gelukkig) niks meer bij voorstellen in deze tijd. Toch is er ook nu een wrede afgod actief die bijzonder veel onderdanen heeft en zware offers eist. Wij vereren hem door hem dagelijks vele uren van onze tijd en aandacht te schenken. We laten hem ons leven bepalen. We staan met hem op en we gaan ermee naar bed. Zelfs onze meest kostbare momenten laten we door hem beheersen of verstoren. Tijdens de maaltijd, tijdens het naar bed brengen van de kinderen, en tijdens onze lekkere vrije dag in het weekend, eist hij onze aandacht op.

Ik heb het natuurlijk over onze telefoon. De verslavende werking van alle kleurtjes, geluiden en notificaties is voldoende aangetoond, maar we kunnen er over het algemeen maar bar slecht weerstand aan bieden. We kijken tientallen keren per dag op onze telefoon, terwijl dit in de meeste gevallen helemaal niet nuttig is. Heel veel van dit gedrag is onbewust en wordt gestuurd door automatismen en patronen in ons brein. Eigenlijk willen we minder tijd een aandacht aan onze telefoon besteden. We proberen dit wel eens, maar vervallen al snel weer in ons oude patroon.

Wat rooft deze afgod naast onze tijd nog meer? Je ontspanning, want een telefoon is een enorme stressfactor. Je productiviteit, want wie op zijn telefoon kijkt is minder productief aan het werk daarna. Je slaap, want veel slaapproblemen ontstaan door tot laat op je telefoon te zitten en in de ochtend meteen weer op je telefoon kijken.

“Ik heb zelf ook een moeizame relatie
met mijn telefoon.”

 

Ik heb het al eens uitgemaakt en hem ingeruild voor een Nokia die alleen kon bellen en sms-en. Na een half jaar heb ik toch weer een smartphone gekocht omdat dit zo handig is voor mijn bedrijf. Helaas merk ik ook nu weer dat ik veel te vaak en te lang met dat rotding bezig ben. Ik wil het niet en toch…

Als jij naar jouw eigen telefoongebruik kijkt, ben je daar dan blij mee? Vind je het echt de moeite waard om je mentale gezondheid, je tijd, aandacht en energie hieraan te offeren? Wil jij toestaan dat jouw smartphone zorgt dat je een leven leidt wat je eigenlijk niet wilt?
Als jij jezelf herkent in dit verhaal en hier wat aan wilt veranderen, ga dan samen met mij de strijd aan! Ik heb een sheet “versla je smartphone” met 7 tips gemaakt voor wie zijn energie, aandacht en tijd weer terug wil gaan pakken.

Is dit alles…. wat er is? Een chronisch gestreste man stelt die vraag af en toe in zijn hoofd, spreekt hem zelden uit en gaat er nog minder vaak wat aan doen. Hij heeft daar geen tijd voor en geen zin in. Toch knaagt het regelmatig. Op een stil moment of bij een heftige gebeurtenis, dringt deze vraag zich aan hem op. Is dit het leven wat ik wil leven? Wil ik me zo voelen als ik me doorgaans voel? Hoe lang houd ik dit vol en wat kost deze manier van leven mij (en mijn gezin)?

Voor wie de chronisch gestreste man wil herkennen (in zichzelf?) en begrijpen, omschrijf ik 5 kenmerken. Scoor je er 3 of meer, dan weet je hoe laat het is.
Disclaimer, dit gaat niet over een specifiek persoon. Als jij jezelf in deze tekst herkent; nee ik denk echt niet speciaal aan jou bij het schrijven van deze tekst. Er zijn naast jou nog heel veel andere mannen die er precies zo bij zitten.

1. kort lontje

Een chronisch gestreste man heeft weinig geduld. Je kunt hem maar beter niet voor de voeten lopen. Als je hem een normale vraag stelt, kun je toch een rot reactie krijgen. Als de kinderen druk zijn, valt hij tegen ze uit. Wanneer het werk niet op tijd af is, krijgt de hele afdeling het te horen. Als de auto voor hem iets te langzaam rijdt, komt het stoom uit zijn oren. Er zijn dagen bij dat alles en iedereen fout zit in zijn ogen.

2. nooit stilstaan, dichtgesmeerde agenda

Hoeveel avonden heeft een man vrij in de week? Avonden waarop hij iets kan doen ter ontspanning? Zijn dat er minder dan 2, dan is dit een tweede kenmerk. Een chronisch gestreste man is altijd druk. Hij is door zijn gejaagdheid niet meer in staat om rust en ontspanning prioriteit te geven in zijn leven. Zijn agenda is bomvol en hij heeft vaak ook het idee dat dit hem allemaal overkomt. Een dagje weg is bijna niet te plannen met hem en dan moet je maar hopen dat hij er een beetje bij is met zijn hoofd.

3. haat liefde verhouding met telefoon

De telefoon is het eerste en laatste wat de chronisch gestreste man aanraakt op een dag. Hij kijkt 3 nieuws sites meerdere keren per dag, krijgt voortdurend mails, berichten en alarmpjes binnen en heeft misschien zelfs een smartwatch. Hij haat de voortdurende prikkels die zijn telefoon hem geeft, maar als hij 5 seconden stilzit pakt hij hem alweer uit zijn zak.

4. niet in contact met eigen gevoel

Een chronisch gestreste man staat niet stil bij zijn eigen gevoel. Misschien ervaart hij wel de oppervlakte van irritatie en gejaagdheid, maar een laagje dieper komt hij meestal niet. Hij zal niet snel aangeven dat het niet goed met hem gaat. Hij heeft moeite om te benoemen waar hij verdrietig over is, of angst voor heeft. Waar hij echt naar verlangt en blij van wordt, weet hij vaak niet meer.

5. weggedrukte vragen over zingeving en identiteit

Ben ik nog zoals ik wil zijn? Is dit het leven waar ik voor in de wieg ben gelegd? Is dit wat ik mijn kinderen wil meegeven? Dit zijn vragen die diep van binnen aan het hart van de chronisch gestreste man kloppen en soms zelfs bonken. Snel weer wegstoppen en doorgaan, dat is zijn mindset. Zo blijft het cirkeltje waarin hij ronddraait onafgebroken doorgaan.

Herken jij jezelf hierin?

Dan weet je ook dat je hier alleen niet uit gaat komen, anders had je dat allang gedaan. Als coach voor mannen help ik jou om de vragen over zingeving onder ogen te zien, weer contact te krijgen met je gevoel en andere prioriteiten te stellen. Zo reken je af met chronische stress en verdwijnt je korte lontje daarmee vanzelf.

Wil jij hier meer over weten? Hoe dit in zijn werk gaat en of coaching misschien wat voor jou is? Maak dan een gratis afspraak met mij via onderstaande kalender, of vul het contactformulier in.

Groeten Harm Oosterhuis – Coach voor Mannen.

Voor sommige mensen is mijn zolder iets uit hun ergste nachtmerries. Er staan namelijk tientallen vogelspinnen in terraria in een kast. Ja echte grote vogelspinnen, met harige poten, gifkaken en soms een heel slecht humeur. Er zijn mensen die voor geen goud die kamer in zouden lopen…

Toch wed ik dat er omstandigheden zijn waaronder ze het WEL zou durven. Wanneer er een echt reëel gevaar is zoals brand, zouden ze waarschijnlijk zonder al teveel twijfel die kamer instappen als de brandweer aan die kant zou staan om te evacueren.

Tijdens oplossingsgerichte coaching voor mannen gebruik ik dit principe om heel snel tot resultaten te komen. Wanneer je iets NIET lijkt te kunnen, zijn er vaak uitzonderingen waarin je het WEL kan.

Enkele voorbeelden: wanneer je moeite hebt om te ontspannen, kan je meestal wel situaties bedenken waarin dit wel lukt. Wanneer je meestal je mening niet durft te uiten, zijn er uitzonderingen waarin je dat wel durft. Als er veel strijd is in de opvoeding van je kinderen, zijn er toch ook momenten waarop het wel leuk gaat samen.

Door te focussen op wat jij al wel kan en onder welke omstandigheden, kun je in korte tijd vaak enorm veel bereiken. Je hoeft immers geen nieuw gedrag aan te leren, maar alleen te leren hoe je dit gedrag kunt inzetten in de desbetreffende situatie. Dit maakt dat een traject vaak maar 3 tot 6 sessies duurt. Het kan zelfs zo zijn dat je na 1 sessie al voldoende weet om zelf verder te kunnen.

Is oplossingsgerichte coaching voor mannen dan altijd de beste keuze? Nee, zeker niet. Er zijn situaties waarin het perfect passend is, maar lang niet altijd. Ik bied naast deze vorm van coaching daarom ook “reguliere” coachtrajecten.
Ben jij benieuwd of oplossingsgerichte coaching voor jouw vraag passend is? Hieronder vind je een paar vragen, als je die beantwoordt, krijg je van mij een persoonlijk advies over oplossingsgerichte coaching.

Toen ik nog maar pas getrouwd was, keek ik met grote ogen naar het scherm van de verloskundige. Daar zag ik de echo waarop mijn oudste zoon te zien was. 12 weken oud en hij sprong al rond in de baarmoeder als een klein kikkertje. Ik ging vader worden!

Een warm gevoel stroomde door mij heen, tranen sprongen me in de ogen. Ik wist het zeker; dit kleine wurmpje ging mij zielsgelukkig maken en ik ging de beste vader ooit worden. Little did I know…

Mijn zoon is inmiddels 13 jaar oud. Een schoolvoorbeeld van een puber. Lekker opstandig en eigenwijs, uitstekend in staat om mij op de kast te krijgen. Hij kan uren rondhangen met de telefoon in de hand, of Duckjes lezen op de bank. School en andere verplichtingen boeien hem niet en ik maak me veel te druk over alles wat hij wel en niet doet. Ondertussen kaart ik steeds weer aan wat hij zou moeten doen, of nodig eens zou moeten gaan begrijpen. En ik ben niet de enige…

Ik heb het voorrecht dat ik een heel aantal geweldige mannen mag coachen. Als ik ze in gedachten bij langs ga, dan worstelt zeker 75% met zijn rol als vader. Vaak ervaren ze dat ze geprikkeld en ongeduldig zijn richting hun kinderen. Dat ze te veel bezig zijn met sturen, controleren, discussiëren. Of dat ze juist de neiging hebben zich terug te trekken. Als vader van 3 mondige jongens met een flinke portie eigenwijsheid, moet ik erkennen dat me dit niet onbekend voor komt. Ook ken ik de knoop in mijn maag die je ervaart als je in deze modus zit.

Een van de diepste pijnen die je als man kunt ervaren is het falen als vader. Het gevoel hebben dat je je kinderen niet geeft wat je ten diepste wilt. Dat je gevangen zit in een strijd waar je maar niet uit komt. Dat je veel teveel bezig bent met sturen, beheersen, strijden. Of dat je jezelf terugtrekt in je werk of je telefoon. Geen enkele vader wil zo zijn meest kostbare tijd met zijn opgroeiende kinderen vullen en toch gebeurt het.

 

En jij? Ben jij de VADER die je echt wilt zijn?

Geef jij je kind(eren) wat je ze echt wilt geven? Hoe kijken je kinderen naar jou en ben je daar blij mee? Lastige vragen misschien, maar durf jij ze aan jezelf te stellen?

Begrijp me niet verkeerd, ik hou ontzettend van mijn kinderen, ook van die puber. Toch is het niet altijd makkelijk om dat te laten blijken. Ik kies er daarom voor om regelmatig stil te staan bij mijn rol als vader. Ja ik vind het ontzettend belangrijk dat mijn kinderen later goed terecht komen en sociale mede-burgers worden. Maar ik vind ik het nog belangrijker dat zij zich geliefd weten door mij als vader en terug kunnen kijken op een gelukkige jeugd.

Als jij het gevoel hebt dat je niet helemaal de vader bent die je wilt zijn, dan ben je dus niet de enige! Het kan knap lastig zijn om patronen te doorbreken en tot verandering te komen. Ik heb daarom een werkblad ontwikkeld die jou helpt om hiermee aan de slag te gaan. Binnen een paar vragen heb je handvatten om een nieuwe koers te gaan varen! Vul onderstaand formulier in en je krijgt de link om dit werkblad te downloaden. Veel succes!

Ik was 16 jaar, stond op de camping in Zeeland en had net een keiharde klap in mijn gezicht gekregen van een mevrouw van 40 die daar ook op de camping stond. Wat had ik gedaan? Ik had haar uitgedaagd tot het punt waar haar blije en vriendelijke masker even brak en haar ware gevoel en gedachten door de barsten heen kwamen. Ze deed zich joviaal en gezellig voor, maar was niet bestand tegen een irritante puber die (bewust of onbewust, ik weet het niet meer) voorbij ging aan de zorgvuldig afgebakende sociale grenzen.

Iedereen verstopt zicht wel eens achter maskers of muurtjes. De een verstopt zich voortdurend en de ander alleen onder bepaalde omstandigheden. En dat is helemaal geen probleem! Ik had graag gehad dat die mevrouw op de camping nog iets langer achter haar masker was blijven zitten. (Al had me dat wel een mooi verhaal gekost.)

Maskers en muurtjes zijn bedoeld om jezelf te beschermen. Ooit was je (of ben je nog steeds) in een situatie die te heftig was om op een andere manier mee te dealen en was dit je enige oplossing. Jouw maskers en muurtjes zijn dus geen probleem, maar een oplossing! Je mag je vroegere zelf best dankbaar zijn dat het is gelukt om te overleven en dat je daar nu nog steeds op kunt terugvallen.

Toch kan het zo zijn dat je merkt dat jouw maskers en muurtjes over datum beginnen te raken. Ze zijn niet meer houdbaar en je wil er het liefst vanaf. Je wilt je niet langer verstoppen en meer in contact zijn met jezelf en anderen.
Dat betekent afscheid nemen van een stukje veiligheid, van een oplossing die je vaak geholpen heeft. Het kan moeilijk zijn om het patroon te doorbreken en blijvend te veranderen. Je kan geconfronteerd worden met oude angsten of trauma’s die je veilig had opgeborgen. Daarom kan het helpen om dit niet alleen te doen, maar met ondersteuning. Iemand die je helpt om je te blijven richten op jouw doel.

Als coach help ik je om van overleven naar leven te gaan! Als jij je maskers en muurtjes niet meer nodig hebt en ze wilt opruimen, ondersteun ik jou daarin. Wil jij weten hoe je de eerste stappen kunt zetten? Ik help je daarbij met een vrijblijvend adviesgesprek. Plan zelf zo’n adviesgesprek in via onderstaande planner, of vul het contactformulier in.