Daar zat hij op een bankje in het park. Biertje in de hand en nog een paar in een plastic zak op de grond. Hij groette me vriendelijk, maar zijn ogen spraken van eenzaamheid en wanhoop. Ik kon het niet laten om een gesprekje aan te knopen. Hij genoot duidelijk van de aandacht en ik voelde me goed dat ik deze arme ziel iets van mijn tijd kon geven.
Al snel kwam de vraag of ik hem misschien kon helpen om los te komen uit zijn uitzichtloze bestaan. Hij wilde loskomen van zijn verslavingen en had iemand nodig die hem naar de afkickkliniek kon helpen. Een schop onder zijn hol vroeg hij en praktische hulp met administratie en vervoer. Zonder er al teveel over na te denken beloofde ik hem mijn ondersteuning. Zonder het te merken werd ik een redder.

Helaas gebeurde wat er daarna meestal gebeurt. Hij ging inderdaad naar een afkickkliniek met mijn hulp. Maar daar ging hij al snel weer gebruiken en kwam vlak voordat hij een appartement zou krijgen weer op straat te staan. De vragen om hulp bleven komen, maar ik kon er niet meer aan voldoen. Daarop volgde een verwijt naar mij toe en daarna stilte. Ik voelde me rot en had in mijn ogen gefaald. Ik werd zelf het slachtoffer van mijn reddersrol en van de aanklagersrol van deze man met zijn verslavingen.

De reddersrol is heel verleidelijk, zeker voor mannen. Oplossingsgericht als zij doorgaans zijn willen ze de problemen die ze zien graag meteen aanpakken. Ook als het helemaal niet hun verantwoordelijkheid is. In eerste instantie oogsten ze als man en redder een hoop waardering. En dat voelt goed. Maar uiteindelijk is het een uitputtende rol die steeds minder waardering oogst. En na verloop van tijd ben jij als man zelf het slachtoffer en wordt iemand anders jouw aanklager.

Deze dynamiek wordt de dramadriehoek genoemd. De dynamiek tussen het slachtoffer, de redder en de aanklager. Wanneer er in interacties tussen mensen drama is (boosheid, verwijten, frustraties, onbegrip) dan is er 9 van de 10 keer een dramadriehoek te herkennen. Dit gebeurt op het werk, gezin en in (liefdes)relaties.
Deze dynamiek levert eigenlijk nooit iets op en het is dan ook de kunst om er uit te stappen. Maar voordat je dat kunt doen moet je hem wel eerst herkennen in je eigen leven. Ben jij als man een redder? Dit kun je herkennen aan de volgende gedachten en uitspraken van jezelf:

Op het werk:
– Als ik mijn collega niet herinner aan zijn taak, gaat hij het zeker laten liggen en moet ik later alsnog de brokken opruimen.
– Ik doe het liever zelf, dan gebeurt het tenminste snel en goed.
– Collega X heeft het zwaar, als ik hem niet ondersteun stort hij nog een keer in.

Thuis:
– Als ik mijn zoon niet overhoor, haalt hij zeker een onvoldoende.
– Ik ben de hele tijd politieagentje aan het spelen!
– Ik wil niet dat ze zich gaan vervelen, dus maak ik een plan.

In de relatie:
– Waarom pak je het niet zo aan? Dit is een goede oplossing voor je probleem.
– Nee, zeg maar wat jij wilt doen dit weekend.
– Laat mij dit maar even doen, dat gaat veel sneller.

Je wordt al een beetje moe als je de uitspraken hier boven leest. Maar het is nog veel vermoeiender om zo dag in dat uit te moeten leven. Je geeft veel, maar krijgt er meestal weinig waardering voor terug. Het voelt alsof je wel moet, omdat het anders allemaal mis gaat. Je bent stelselmatig bezig om verantwoordelijkheden van anderen over te nemen.

Tijd om daar mee te kappen!

Maar hoe dan? Door alleen dat te doen waar jij zelf verantwoordelijk voor bent en als het mis gaat bij de ander, gewoon mis laten gaan. Heel lastig, maar je zult zien dat het meestal helemaal niet mis gaat. De ander redt zich zonder jouw reddersrol eigenlijk prima. Jouw zoon haalt uiteindelijk heus wel een diploma en anders maar niet. Je vrouw komt er echt wel uit met dat conflict op het werk.  Je collega die niet functioneert wordt vanzelf ontslagen en dan krijg je een collega daarvoor terug die wel zijn verantwoordelijkheid neemt!

Vind je dit een lastige opgave? Weet je niet meer precies waar de grenzen liggen van jouw verantwoordelijkheid als werkgever, werknemer, vader of man? Dan helpt coaching je enorm daarbij. Als COACH stel ik je vragen die jou zelf tot inzicht brengen. Maar ik red je niet! Je zult uiteindelijk zelf aan de slag moeten met wat je tijdens de coaching ontdekt. Als je dat daadwerkelijk gaat doen kun je uit die reddersrol stappen. Een heerlijke stap die rust en ontspanning brengt en die uiteindelijk al je relaties zal verbeteren. Succes!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

“Ik heb geen kort lontje, ik heb een strijkkopje!” Een opvallende uitspraak van een man die ik recent mocht ontmoeten. Hij erkende daarmee op komische wijze dat hij snel kwaad en driftig wordt. Soms om de kleinste dingen. Ik ben persoonlijk ook niet de geduldigste man die er bestaat en er zijn dagen dat ik ook een kort lontje heb. Maar gelukkig is dit altijd tijdelijk en weet ik wat ik eraan kan doen. Maar wat nu als je al langere tijd last hebt van boosheid en je weet niet precies waar het vandaan komt of hoe je ervan af komt? Lees hieronder de top 5 redenen waarom mannen een kort lontje kunnen hebben.

5. Te volle agenda
Wanneer je als man een overvolle agenda hebt en altijd bezig bent met dingen die moeten, dan kan dat heel geleidelijk al je reserves opvreten. Je energielevel is dan te laag om geduldig en rustig te reageren. De irritatie neemt steeds meer de overhand. Je hebt nooit tijd om de dingen eens rustig door te denken of te bespreken. Je snakt naar een vakantie of rust in je kop en agenda, maar je hebt geen tijd om dat te organiseren.

4. Te taakgericht zijn
Wie sterk taakgericht is, is daardoor vooral bezig met alles wat moet. Zelfs met een leuk familie-uitje ben je dan vooral bezig met alles wat er geregeld moet worden waardoor het vaak een stuk minder gezellig wordt. Wanneer je als té taakgerichte man een RELATIEGERICHT probleem tegen het lijf loopt, zal je dit TAAKGERICHT proberen op te lossen. Dit werkt uiteraard niet en het probleem blijft daardoor bestaan of wordt zelfs erger. Dit leidt tot frustratie en een man met een kort lontje.

3. Gevoelens van machteloosheid en uitzichtloosheid
Wanneer je het gevoel hebt dat je geen invloed hebt op je werk- of privésituatie kan dit een heel machteloos gevoel geven. Hoe frustrerend is het dat het steeds maar mis gaat in je gezin. Als je steeds strijd en teleurstellingen te verwerken krijgt of als er bijvoorbeeld ziekte is. Maar ook als je op je werk ziet wat er moet veranderen, maar je krijgt niet de ruimte en jouw stem wordt niet gehoord. Dit kan je opvreten en leiden tot een kort lontje.

2. Te weinig liefde ontvangen (van jezelf en/of anderen)
Liefde is de basis van elk gelukkig leven. Wanneer dit er niet is loop je langzaam leeg. Wie verlangt naar liefde van zijn omgeving, maar steeds bot vangt, bereikt uiteindelijk de bodem van zijn “tankje” met liefde. Wanneer die bodem is bereikt kun je ook niks meer geven. Er ontstaat dan boosheid en irritatie richting alles en iedereen. Een man met een kort lontje heeft in veel gevallen vooral liefde nodig. Vaak heeft hij ook weinig liefde voor zichzelf, wat ook het ontvangen van anderen weer bemoeilijkt.

1. Het niet kunnen uiten van (oude en/of verborgen) pijn, verdriet en angst
De nummer 1 reden waarom mannen een kort lontje hebben is het niet kunnen uiten van andere emoties. Angst, verdriet en pijn worden door mannen vaak te weinig gedeeld. Ze weten niet hoe het moet, durven het niet of hebben niet eens in de gaten dat die emoties hen beïnvloeden. Deze mannen hebben zichzelf wijs gemaakt dat ze sterk en onafhankelijk zijn van de mening en goedkeuring van anderen. Maar onder dat dunne laagje liggen de pijn en het verdriet van jaren en jaren opgeslagen. Alleen met boosheid en irritatie hou je die emoties onder controle. De man met een kort lontje is vaak een gekwetste, verdrietige man die niet weet waar hij met zijn gevoelens naar toe moet.

EN NU?
De top 5 is niet zomaar uit de lucht gegrepen. Dit komt voort uit de gesprekken die ik elk week met mannen voer. Het is niet alleen een top 5 in de zin van meest voorkomende, maar vooral in de zin van hoe diepgeworteld het zit. Nr 5 is relatief eenvoudig op te lossen, terwijl Nr 1 vaak langduriger aandacht nodig heeft om te veranderen. Je kunt ze ook niet helemaal los koppelen van elkaar. Meestal hangen de verschillende redenen voor een kort lontje met elkaar samen.

Herken je jezelf in dit verhaal? Goed nieuws! Je bent niet de enige en er is ook heel goed wat aan te doen. Door middel van coaching help ik jou de oorzaak van de boosheid en irritatie glashelder te krijgen. Doordat je weet wat de oorzaak is, kunnen we ook bezig met een oplossing. Gun jij jezelf en de mensen om je heen een man zonder kort lontje, maak dan een afspraak voor een gratis en vrijblijvende kennismaking middels het ADVIESGESPREK. Je kunt ook het CONTACTFORMULIER invullen. Of stuur me een persoonlijk bericht via Linkedin. Tot snel!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

De taakgerichte man aan het woord. “Schiet nou eens op, we komen te laat! Eet je bord leeg. Nee daar heb ik het nu te druk voor. Eerst je huiswerk afmaken, dan pas spelen. Als je het nou zo en zo aan zou aanpakken, voel je je vast beter. Ik moet nog zoveel doen en het is zo druk in huis. Nee, ik wil dit eerst even afmaken. ” Herkenbaar?

Mannen zijn doorgaans taakgerichter en vrouwen relatiegerichter. Een generalisatie misschien, maar ik zie het veel terug in mijn werk als coach voor mannen. De taakgerichte man is daarom oververtegenwoordigd in de bouw, techniek, financiële wereld en de ICT. Daar staat meestal een duidelijke taak voorop in het werk en is de relatie minder van belang dan in de zorg of het onderwijs bijvoorbeeld, waar mannen sterk in de minderheid zijn.

De taakgerichte man richt zich van nature het meest op het behalen van doelen en meetbare en zichtbare resultaten. Met deze manier van denken en doen kan hij vaak ongelooflijk veel gedaan krijgen. Altijd gedreven en hard aan het werk en niet stoppen voordat het klaar is. Zijn analytische kijk op de wereld helpt hem om situaties snel te overzien en een oplossing te vinden voor problemen die zich voordoen. Meestal een gewaardeerde collega aan wie je met vertrouwen je project of taak overlaat.

Er is echter ook een keerzijde aan de taakgerichte man. Hij is door zijn focus op taken en resultaten van nature minder gericht op het behouden en versterken van relaties. Binnen het gezin, maar ook op het werk kan dit spanningen opleveren. In sommige gevallen is het nodig om de resultaten en taken even los te laten en de relatie voorop te stellen. Dit kan lastig zijn voor de taakgerichte man.

Het gaat vaak mis bij stress, druk op de relaties of een overload aan werk. De taakgerichte man kan dan, in plaats van zich op de relatie te richten, nog harder gaan werken. Zijn enige tool is namelijk taakgericht bezig zijn, maar dit is niet de oplossing voor de situatie. Dit leidt ertoe dat er een vicieuze cirkel ontstaat waar hij zelf niet meer uit komt. De druk loopt steeds verder op en er dreigt een relatiecrisis, burn-out of ontslag.

Wat je vaak ziet is dat de man in kwestie merkt dat het thuis niet lekker gaat. Hij is niet de vader die hij wil zijn of de partner die zijn vrouw nodig heeft. In plaats van hier de tijd en ruimte voor te creëren gaat hij nog harder rennen. Hij weet diep van binnen dat dit niet werkt en dat zijn gezin wat anders nodig heeft, maar hij kan niet anders. Zijn hoofd staat nooit meer stil en is voortdurend hard aan het werk. Vaak leidt dit tot slechter slapen, irritatie en verminderde concentratie.

Gezellige momenten worden verpest doordat papa zo opjaagt. De maaltijden worden een strijd en gezelligheid is ver te zoeken. De weekenden zijn niet meer ontspannen, want de taakgerichte man wil van alles doen terwijl zijn gezin aan hem trekt en tijd en aandacht wil. Zelfs vakanties worden opgeofferd aan de taakgerichtheid en er wordt op meerdere momenten gewerkt, gebeld, gemaild en geappt terwijl de kinderen spelen, zwemmen, en genieten. Vaak krijgt de telefoon op deze cruciale momenten meer aandacht dan zijn vrouw en kinderen.

Wanneer het zover is, is het ontzettend lastig voor de taakgerichte man om hier doorheen te breken. Zelf doen werkt niet meer en maakt het doorgaans alleen maar erger. Maar even stil staan en alles wat er ‘moet’ gebeuren loslaten is zo verrekte vervelend en voelt als falen. Toch is dit echt de enige manier om er uit te komen. Even de focus verschuiven van het resultaat naar het proces. Van taken naar relaties.

Als coach help ik jou om even stil te staan. Van een afstandje te kijken naar de situatie en een nieuwe perspectief te krijgen. Dit geeft meteen ruimte in je hoofd en maakt dat je keuzes gaat maken die wél werken. Je krijgt meer inzicht in hoe het werkt bij jou en nieuwe tools in je gereedschapskist. Zo voorkom je dat je huidige situatie uitloopt op die burn-out, scheiding of dat ontslag waar je ongetwijfeld niet op zit te wachten. Dus waar wacht je nog op? Zet de eerste stap en neem CONTACT op. Tot snel!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

Een masker van onkwetsbaarheid is mij niet vreemd. Een deel van mijn leven deed ik me voor als sterk en onraakbaar. Wat mensen over me zeiden en dachten kon me zogenaamd niks schelen en ik had schijt aan het ‘gezeur’ van anderen. Dit lijkt misschien sterk, maar was in feite een uiterlijk pantser om mijn kwetsbare binnenkant te beschermen. Ik had simpelweg niet de moed om bang te zijn.
Ik weet dankzij mijn vak dat dit een typisch mannenprobleem is. Het is voor een man verleidelijk om bij pijn, verdriet en afwijzing (al op hele jonge leeftijd) een harnas aan te trekken. En velen van ons houden hun harnas aan tot de dood. We gaan liever strijdend ten onder dan dat we kwetsbaar en raakbaar zijn.

Wanneer je op een bepaald punt in je leven geconfronteerd wordt met angst, pijn, verdriet en verlies, dan kun je globaal twee kanten op. Naar buiten of naar binnen. Naar buiten betekent dat je je gevoelens deelt met anderen en zo herstel vindt. Naar binnen betekent dat je je emoties verbergt achter een muur, masker, harnas. Deze weg wordt veel vaker gekozen door mannen, omdat ze niet de veiligheid ervaren om hun emoties te delen. Ze kiezen deze weg meestal niet bewust, maar kiezen deze route instinctief omdat hij op de korte termijn minder eng is dan de weg naar buiten.

De afgelopen weken heb ik meerdere mannen gesproken die met het thema angst versus onkwetsbaarheid bezig zijn. Stuk voor stuk erkenden zij tot hun eigen verbazing dat ze bang waren. Voor hun ouders, collega’s, partner of de wereld.
Hoe moedig is het als je durft te erkennen dat je eigenlijk wél bang bent? Om te falen, om veroordeeld te worden, om er niet bij te horen of je gezicht en status te verliezen? Echte moed is toegeven dat die onkwetsbaarheid maar overleven was en dat daaronder een gevoelige, kwetsbare man zit.

Pas nadat je erkent wie er werkelijk onder het masker verstopt zit kan er groei, verandering en herstel komen. Zoals je de plant moet kennen om hem de juiste voeding en plek te geven, zo moet je jezelf kennen om goed voor jezelf te kunnen zorgen. Misschien denk je dat je vooral heel veel uitdaging nodig hebt en een volle agenda, maar doe je jezelf voortdurend tekort. Mogelijk is je echte behoefte wel rust, begrip, geborgenheid, troost en liefde. Nogmaals, hoe moedig is het om dit onder ogen te zien en naar te gaan leven!

En jij die nog steeds elke dag strijd, sterk in het harnas, zogenaamd onraakbaar. Hoe lang wankel je al en hoeveel energie wil je nog geven aan deze zinloze strijd? Wil je zo nog jaren door en uiteindelijk sterven in dit harnas? Of heb je de moed om bang te zijn? Als je het aan durft help ik je graag om voorzichtig te kijken wat er achter je masker zit en wat die man daar nodig heeft. Doodeng, maar zeer de moeite waard. Ik hoor van je.

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

 

Ik was 21 jaar, net ongepland vader geworden en ik vroeg me af; “ben ik nu een jongen of een man? ” Het voelde een beetje alsof ik in de groep 8 musical de rol van ‘de meester’ had gekregen. Een te groot colbertje over smalle schoudertjes en de volwassene spelen.
Ik stond met mijn kersverse zoon op mijn arm voor de spiegel en zag daar eerlijk gezegd een jongen en geen man. Het heeft nog jaren geduurd voor ik het gevoel van ‘is dit nu later, als je groot bent’ van me af heb kunnen schudden. Voor veel mannen die ik mag coachen is dit een thema. Ben ik een jongen of een man. Soms zijn ze al ver in de 40 maar zien zichzelf nog niet echt als man. En dit is niet zonder gevolgen.

Wij missen in onze cultuur een overgangsritueel van jongen naar man. Er is geen duidelijk aanwijsbaar moment meer waarop een jongen een man wordt. Dit zie je bijna alleen nog maar bij natuurvolken. Als een jongen een man wordt in een Afrikaans natuurvolk, dan mag hij pas mee op jacht. (De naam “Hunter Coaching” komt mede hieruit voort.) Hij wordt beschouwd als een volwaardig man en is klaar om een gezin te stichten en zelfstandig te zijn.

Wij westerse, ‘ontwikkelde’ mensen hebben zo’n ritueel niet en hebben mede daardoor vaak twijfels over mannelijkheid en identiteit. Dit kan leiden tot onzekerheid, besluiteloosheid, afhankelijkheid of vervelende dynamiek in (werk)relaties.

Enkele concrete voorbeelden van problemen die hierdoor ontstaan:
– In relaties blijven hangen in de dramadriehoek (slachtoffer, redder, aanklager) of ouder-kind dynamiek tussen twee volwassenen (Transactionele Analyse)
– Op het werk niet serieus genomen worden, of steeds aangestuurd worden.
– Weinig toekomstvisie, gebrek aan zingeving.
– Niet weten wat je zelf graag wilt, gebrek aan zelfkennis en zelfliefde.
– In verschillende (sociale) contexten het gevoel hebben niet volwaardig onderdeel te zijn, 3e wiel aan de wagen gevoel.

Wat ook niet mee helpt is een maatschappelijke beweging waarin streven naar ‘gelijkwaardigheid’ tussen mannen en vrouwen is verworden tot streven naar ‘gelijkheid’. In de wirwar van genderneutraliteit, MeToo en berichten over ’toxic masculinity’ is het niet altijd even aantrekkelijk om met opgeheven hoofd man te zijn. Veel jongens hebben niet eens de drive of motivatie om een man te worden, laat staan dat ze weten hoe dat moet.

Wanneer je in de spiegel kijkt en je weet niet goed of daar een jongen of een man staat, dan kun je daar wat aan doen. Het grote verschil tussen een jongen en een man zit hem namelijk in persoonlijk leiderschap. Een jongen ziet wel wat de dag brengt, denkt niet te ver vooruit en hij is meer passagier dan chauffeur in zijn leven. Het leven overkomt hem en daarop oefent hij niet al teveel invloed uit. Een man daarentegen, neemt zelf de leiding over zijn leven. Blijft niet in afhankelijkheid afwachten wat het leven brengt, maar kiest zelf richting.

Als jij je wel eens afvraagt “ben ik nou een jongen of een man” en je wilt meer die rol van man gaan innemen, dan ga ik graag met je in gesprek. Als coach help ik jou onder andere met dit thema. Ik stel je de vraag of je jezelf als een jongen of een man ziet. Ik help je in te zien welk gedrag bij welke rol hoort, zodat je keuzes kunt maken die je bevestigen in jouw rol als man, zodat jij straks met volle overtuiging tegen jouw spiegelbeeld kunt zeggen; “daar staat een man!” We spreken elkaar!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

 

 

Het kan vreselijk stormen in je leven. Als alles tegelijk mis gaat en zekerheden weg vallen. Als je baan, je relatie en je gezondheid te lijden hebben. Als je hoofd een brei van onrustige gedachten wordt met meer vragen dan antwoorden. Als je niet meer weet waar je het voor doet en of je het wel goed doet. Dan stormt het en kan het voelen alsof je wordt weggeblazen. Hoe blijf je overeind in deze storm?

Bij veel van de mannen die bij mij komen waait het flink of stormt het zelfs in hun leven. Relaties die op knappen staan, verslavingen die de overhand dreigen te nemen, werk wat op losse schroeven staat of een voortdurende strijd in huis. Het komt allemaal voorbij.
Wat al deze mannen gemeen hebben is dat ze door de opeenstapeling van problemen het overzicht kwijt zijn. De focus is weg en dit vergroot de onrust. Ze knokken om hun hoofd boven water te houden, maar dit knokken zorgt juist dat hun energie verspilt wordt en de storm alleen maar in kracht toeneemt.

Hoe moeilijk is het voor een man om in die storm om hulp te roepen? Liever strijdend ten onder, dan je kwetsbaarheid tonen. Liever met man en muis vergaan, dan accepteren dat je het even niet zelf kunt. Hulp vragen komt bij veel mannen zelfs niet op, nooit geleerd, nooit gedaan.

Hoe stoer is het als je als man wel om hulp durft te vragen. Ik complimenteer de mannen die naar me toe komen altijd met deze stap. Ik weet uit eigen ervaring hoe lastig het kan zijn om een uitgestoken hand te pakken. Hoe vanzelfsprekend de weg lijkt van het zelf en vaak in eenzaamheid strijden. Ook nu nog vind ik het soms moeilijk om in te zien dat de grenzen van mijn eigen kunnen bereikt zijn. Juist daarom ben ik dit werk gaan doen, omdat ik de drempel wil verlagen voor mannen om hulp te zoeken.

En hoe ziet dat er dan uit? In een (gratis) adviesgesprek via het scherm neem ik samen met jou de situatie door. Ik help je meteen al door te ordenen en samen te vatten wat er allemaal gaande is. Ik help je vast te stellen waar je naartoe wilt en welke eerste stappen jij kunt zetten om daar te komen. Ook doe ik je een voorstel over wat ik voor jou kan betekenen als coach in jouw situatie. Je hebt zo binnen een uur al meteen wat meer houvast en een concreet aanbod voor hulp.

En als jij ja zegt op dat aanbod gaan we samen op pad. De natuur in, waar je loskomt van je dagelijkse praktijk en de storm even wat verder weg lijkt. Daar gaan we al lopend, stap voor stap, jouw uitdaging ontrafelen. Vanuit nieuw overzicht en perspectief ga je gezonde keuzes maken die je helpen om deze storm te doorstaan en weer in rustiger vaarwater te komen.

Ervaar jij nu een onstuimige wind of zelfs storm in je leven, dan nodig ik jou op dit moment uit om contact met me op te nemen. Stuur me een bericht, mail me, app me of bel me op. Ik sta voor je klaar om je bij te staan in de storm!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

 

 

 

 

Ik ben ongeduldig! Ja echt, enorm. Ik word gevaarlijk als het klussen niet goed gaat, ik jaag mijn kinderen op als ze treuzelen bij het aantrekken van hun jas en schoenen en ik wil alles in één keer kunnen, anders raak ik gefrustreerd. Jarenlang heb ik geprobeerd geduldiger te worden en te veranderen. Maar op een gegeven moment heb ik besloten daarmee te stoppen. Ik omarm mijn schaduwkant. Wat een verademing!

Iedereen knokt wel eens met zijn schaduwkant. De kant van zichzelf waar hij niet zo blij mee is. Niet zelden zullen mensen heel veel moeite doen om vooral die schaduwkant niet te laten zien. Je doet er dan alles aan om vooral niet te zijn wat je vreest. Dit kan zo ver gaan dat je een groot deel van je doen en laten erop inricht. Je kunt je hele leven aan het bewijzen zijn dat je niet saai, dom, egoïstisch of in mijn geval ongeduldig bent.

Dit kan betekenen dat je gaat pleasen om te voorkomen dat mensen zien dat je eigenlijk een egotripper bent. Of je gaat je hele leven keihard werken, zodat mensen vooral niet zien dat je eigenlijk een luie donder bent. Of dat je je socials vol gooit met mooie verhalen, zodat mensen niet zullen denken dat je een loser bent. Wat je ook doet, je schaduwkant moet onzichtbaar blijven. In veel gevallen lukt dit ook vrij aardig.

Helaas zit er een negatieve kant aan het verstoppen van je schaduwkant. Het kost zo ontzettend veel energie. Hard je best doen om iets te zijn wat je niet bent is een hele zware taak. En daar bovenop is het een onbereikbaar doel. Als je wegloopt voor dat wat je vreest, kom je nooit op de bestemming waar je moet zijn. Je blijft maar in cirkeltjes lopen. Want zeg nu zelf, iemand die probeert interessant te zijn, is dat eigenlijk niet echt. En dat voel je. Iemand die heel vriendelijk probeert over te komen terwijl hij dat niet is, daar krijg je de kriebels van. Het werkt niet.

Welk alternatief is er? Omarm je schaduwkant! Accepteer dat je bent zoals je bent, met je mooie en minder mooie kanten. Ik ben ongeduldig. Ik leg mezelf ook niet langer op dat ik geduldig moet zijn, want dat maakt mij namelijk niet geduldiger. Door te accepteren, wordt je echter. Je hebt geen masker op en hoeft geen schijn op te houden. En dat wat je vreesde te zijn wordt meteen een stuk minder eng. Als je erkent dat die minder mooie eigenschap ook bij je hoort, kun je er beter mee om gaan en maak je keuzes die gezonder zijn voor jou.

Het scherp krijgen van wat je nu precies vreest kan helpen om het ook los te laten. Misschien merk je wel dat je hard je best doet, in je werk, je relatie of gezin, maar dat je het gevoel hebt in cirkels te lopen. Je merkt wel dat je aan het knokken bent, maar weet niet precies waar tegen. In dat geval kan ik je als coach helpen deze zaken helder te krijgen zodat je ook daadwerkelijk je schaduwkant ziet voor wat hij is en hem kan omarmen. Maak gerust een afspraak voor een vrijblijvend adviesgesprek.


HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

Vandaag begint de derde wereldoorlog. Althans dat beweert een kennis van mij. Vandaag zou de start zijn van een groot wereldwijd conflict wat ongekende hoeveelheden slachtoffers gaat maken. Ik neem dat zelf met een minuscuul korreltje zout, maar er zijn wel degelijk enorme spanningen in de wereld op dit moment.
Een paar voorbeelden: overal ter wereld zijn grote demonstraties en er is verdeeldheid, angst en onvrede bij heel veel mensen die ik spreek. Kazachstan is een grote chaos, gesteund door Rusland. Oekraïne moet zijn grenzen bewaken want daar bouwen enorme troepenmachten zich op, klaar voor een invasie. De VS dreigt met een hele zware tegenreactie, gesteund door de EU. Een wereldwijd kruitvat wat misschien maar 1 vonkje nodig heeft om een enorme explosie teweeg te brengen.

Bovenstaande kan een metafoor zijn voor jouw leven. Jouw persoonlijke grenzen kunnen ook bedreigd worden. Hoe lang loopt bij jou de spanning al op? In je werk, je eigen hoofd, je relatie of gezin? Staan langs jouw grenzen de troepen in rangorde opgesteld omdat je geleerd hebt je grenzen te bewaken? Sta je klaar met sancties, of juist diplomatie voor het geval iemand jouw grenzen over gaat? Sta je altijd aan, omdat je grenzen voortdurend bedreigd worden door dat wat niet goed is voor jou? Hoe lang is dit al zo?

Iedereen die anno 2022 leeft, weet dat je je grenzen moet bewaken. Je leert dit in elke opleiding, elk praatprogramma en van elke coach en psycholoog. Hartstikke goed om te doen natuurlijk, maar doe het niet te lang. Wat ik daarmee bedoel is dat grenzen bewaken een vermoeiende bezigheid is. Een land dat voortdurend zijn grenzen moet bewaken tegen de buurlanden, leeft altijd onder stress en nooit echt in vrede. Als jij al heel lang je grenzen moet bewaken op je werk, in je relatie of gezin, dan is dat slopend en uitputtend. STOP DAAR DUS MEE!

Maar wat moet je dan doen als je grenzen voortdurend worden bedreigd? Als je altijd het gevoel hebt dat jouw wensen en behoeften genegeerd worden en er dingen van je gevraagd worden die je niet wilt of teveel energie van je vragen? Moet je dan maar opgeven, accepteren? Nee, want daarmee doe je jezelf geweld aan en daar ga je aan onderdoor. In plaats daarvan kun je twee dingen doen, het conflict aangaan of weglopen.

Als je het conflict aangaat, zorg je dat voor eens en voor altijd jouw grenzen gerespecteerd gaan worden. Dat er rekening gehouden gaat worden met jouw wensen en behoeften. Je knokt daarvoor en geeft niet eerder op dan dat dit doel bereikt is. Dus niet pappen en nathouden, maar aanpakken!

Weglopen is in veel gevallen ook een gezonde optie. Weg uit die baan waar een ongezond klimaat heerst en waar mensen worden gebruikt. Weg uit die relatie die jou afbreekt in plaats van opbouwt. Geen contact meer met die persoon die je altijd een rotgevoel geeft. Verhuizen uit de omgeving waar jij je niet op je plaats voelt. Het klinkt misschien als opgeven, maar iets opgeven wat slecht en ongezond is voor jou is een overwinning!

Wat je ook doet, stop met het bewaken van je grenzen. Blijf niet hangen in een status quo waarin je net aan kunt overleven. Stop met voortdurend alert te zijn, zodat je ook gewoon ontspannen kunt genieten van je werk, relaties, gezin en vrije tijd. Even door die zure appel heen en daarna genieten van het resultaat. Heel veel succes, je kunt het!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

Ik was ongeveer 25 jaar en accountmanager in de ICT kwaliteitsmanagement. Veel verstand had ik er niet van. Ik had er geen passie voor en voelde me zeer onveilig en onprettig op de werkvloer. Ik faalde dan ook in mijn werk en voelde me verloren. Dit was de derde baan op rij waarin ik geen succes had, geen plezier had en aan het overleven was.
Toch had niemand dit in de gaten. Ik hield me sterk, deed m’n stinkende best en liet niet merken dat ik me eigenlijk heel ongelukkig voelde. Ik dacht ook dat het normaal was. Omdat ik niets anders kende dan werk waarbij de stress door mijn lijf gierde en ik na enkele maanden alle motivatie voelde wegglippen als zand door mijn vingers.
In plaats van deze gevoelens te delen en anderen om hulp te vragen, sloot ik me juist af en raakte in een isolement. Dit was een van de moeilijkste periodes uit mijn leven.

Isolement

Isolement is een typisch mannelijke manier van omgaan met moeilijkheden. Alhoewel het ook voorkomt bij vrouwen, zijn het vooral de mannen die naar binnen gekeerd raken en zich afsluiten voor hun omgeving wanneer het leven moeilijk wordt. Dit is vaak geen bewuste keuze, maar meer een gevolg van het onvermogen om zich in die moeilijkheden te verbinden met anderen. Tim van Lent en Wim Overdiek beschrijven dit in hun boek “Als De Man Verliest” als “het eiland van isolement”.
Wat als je rondloopt met pijn uit het verleden, het verlies van een dierbare of het mislukken in je werk of relaties? Als man sta je dan voor een (schijnbaar) onmogelijke opgave. Je eigen pijn onder ogen komen is al een lastige, laat staan het delen met anderen. Hoe doe je dat en met wie? Om hier antwoord op te kunnen geven is het belangrijk om het mannelijk isolement beter te begrijpen.

Waaraan herken je isolement?

Een man die zichzelf isoleert praat meestal niet over zijn diepste pijn, maar mogelijk wel over meer oppervlakkige problemen. Hij kan klagen over het weer of een rotdag op het werk, maar vertelt niet over zijn onzekerheid of angst. Deelt niet dat hij zich machteloos voelt en bang is voor de toekomst. Aan de buitenkant lijkt deze man vlak met een ondertoon van irritatie.
Een ander kenmerk is het verwaarlozen van sociale contacten. Vriendschappen krijgen steeds minder prioriteit en de agenda wordt gevuld met meer en meer werk of het vullen van vrije tijd met beeldschermen of vluchten in hobby’s.

Isolement kan ook veel onopvallender zijn. Een man blijft zijn vrolijke gezicht opzetten, en je hoort hem niet klagen, maar onder dat masker van vrolijkheid en energie ligt een verborgen wereld waarin hij niemand binnen laat. Deze mannen werken vaak hard en veel. Ze zorgen dat ze geen loze tijd in hun agenda hebben, want stilstand maakt het lastig om de schijn op te houden. Deze vorm van isolement is het moeilijkst te herkennen en daarmee het gevaarlijkste. Dit zijn de mannen waarvan “niemand zag aankomen dat…..”.

Waarom isoleren mannen zich?

Mannen hebben vaak geen taal om zichzelf te uitten bij moeilijkheden. Ze weten letterlijk niet hoe ze hun gevoelens onder woorden moeten brengen. Ze merken wel dat er in hen van alles gebeurt, maar snappen het zelf ook niet.
Vrouwen van nu hebben als meisjes geleerd in hun opvoeding en socialisatie dat het geaccepteerd en wenselijk was om gevoelens te delen. Mannen van nu hebben als jongens geleerd dat ze vooral sterk moeten zijn en dat gevoelig en verdrietig zijn niet veilig is. Daar was vaak geen waardering voor en werd daarom ook minder goed ontwikkeld bij de mannen.

Vooral niks laten merken en doorgaan was en is de overlevingsmodus van menig man. Te nauw contact met anderen voelt dan als een bedreiging en wordt vermeden. Want als je een avond met een vriend aan de praat raakt, kan hij zomaar vervelende vragen gaan stellen waar jij geen antwoord op hebt. Als jij één stukje van jezelf bloot geeft kunnen mensen gaan peuteren. Dan komt er misschien iets los waar jij als man helemaal geen zin in hebt. Dus begint een man zich te isoleren om niet met de pijn en zijn onvermogen geconfronteerd te worden.

Wat kun jij doen als je in dit isolement zit?

De eerste stap die jij kunt zetten is (h)erkennen dat jij jezelf isoleert. Als je jezelf herkent in het verhaal hierboven duw het dan niet weg. Want hoe lekker die jas van isolement misschien ook zit, het is geen mooie jas en hij houdt je zeker niet warm. Ga na of je bewust of onbewust bezig bent om in isolement te komen en te blijven?
Als je beseft dat je dit doet, stel jezelf dan de vraag of je dat ook echt wilt. Wil je iemand zijn die zich terugtrekt en opsluit in zijn eigen wereldje? Wil je deze nare gevoelens met je mee blijven zeulen en tot in lengten van dagen in dit isolement blijven zitten? Is dat de rol die je wilt spelen in je eigen leven en die van je naasten?

Als het antwoord daarop nee is, dan is de volgende vraag of je bereid bent om hier zelf verandering in te brengen. Jij bent de zelf de sleutel om het isolement te doorbreken. Je kunt dit doen door je partner dit artikel te laten lezen en er een gesprek over te beginnen. Een andere stap kun je zetten door het met een goede vriend te bespreken of een collega die je vertrouwd. Je kunt ook hulp inschakelen van een professional die je in dit proces ondersteunt. Je kunt hierbij denken aan een psycholoog of coach.
Als dat allemaal nog een of twee stappen te ver is, begin dan met op te schrijven voor jezelf hoe je je voelt, wat er in je omgaat en zoek woorden die daarbij passen. Dit zal je helpen om het later ook met anderen bespreekbaar te maken.

Als man weet ik zelf hoe lastig het kan zijn en hoe groot de verleiding van isolement kan zijn. Toch kies ik ervoor om open te zijn en mijn gevoelens en moeilijkheden met anderen te delen. Het lucht op, geeft nieuwe inzichten en bovenal schept het gezonde verbinding.
En jou wens ik dat ook toe! Wat je na het lezen van dit artikel ook doet, zet een eerste stap in het doorbreken van jouw isolement!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN

Je bent een man, rond de 40 jaar, en je seksleven is niet meer helemaal wat het geweest is. Het zal wel aan de kinderen, de drukte op het werk of de afnemende uiterlijke schoonheid van je partner liggen, maar er zit niet veel pit meer in. Je hebt zelf nog wel zin in seks, maar je partner staat er niet om te springen. Vaak moet je behoorlijk aandringen voordat het weer ‘mag’. Je hebt het idee dat je partner geremd is, zich niet over kan geven en dat er geen vuur meer in zit.
Elke poging die jij onderneemt om jullie seksleven op te krikken (pun intended) lijkt niks op te leveren. Je begint er gefrustreerd over te raken of overweegt de handdoek dan maar in de ring te gooien in welke vorm dan ook.
Als dit misschien wel een beetje over jou gaat, mag ik je dan een verhaal vertellen over een auto waar twee mensen in zitten?

Jouw seksleven kun je vergelijken met een auto. Jij en je partner zitten er samen in. In het begin van je relatie had je een mooie auto. Splinternieuw, of een frisse occasion. De auto startte zonder problemen op, zelfs met koude motor en hij bracht je overal soepel en vlot naartoe. De eerste jaren was er nooit wat aan de hand en de garage werd altijd voorbijgereden.

Na enkele jaren kwam er een kinderzitje in de auto. In die periode kwam er ook de eerste deuk in de auto doordat mama naar de kinderzitje zat te kijken terwijl ze probeerde in te parkeren. Nog een paar jaar later zitten er nog 1 of 2 kinderzitjes achterin en zijn er nog een paar deuken en krassen bij gekomen. Onderhoud wordt er nauwelijks gepleegd aan de auto, reparaties worden uitgesteld. Oranje en rode lampjes op het dashboard worden genegeerd en her en der beginnen er mankementen te ontstaan. De auto start moeizaam, vooral als het een beetje koud is en de radio doet het niet meer. De auto is ook niet bepaald veilig meer te noemen. De remblokjes lijken versleten en de banden zijn glad.

De snelheid lijkt er ook steeds meer uit te raken en jij als man in die auto vindt dat niet zo leuk. Jij zit nu steevast achter het stuur en je partner moet maar met jou mee. Om snel van A naar B te gaan druk je wat harder op het gas. Gek genoeg gaat de auto niet veel harder. De auto begint zelfs wat te schokken en je gaat langzamer! Je kijkt opzij en ziet de verschrikte blik op het gezicht van je partner. Zij heeft in haar linkerhand de handrem en trekt eraan. Niet keihard, maar net genoeg zodat de auto wat langzamer gaat. Zonder te vragen waarom ze dat doet, druk je nog wat harder op het gas, want jij wilt immers vooruit! Hoe harder jij op het gas drukt, hoe harder er aan de rem wordt getrokken. De auto schudt en kraakt.

Na een vermoeiend en onbevredigend ritje kom je aan op de plaats van bestemming. Jij gefrustreerd en je partner kramp van het remmen. Je kijkt haar verwijtend aan en zegt : “Door jou is het autorijden niet leuk meer! Als jij eens van die rem af zou blijven zou het een stuk beter gaan!”

Als je op dit punt bent aangekomen, kun je verschillende dingen doen. Je kunt de auto weg doen, of inruilen voor een andere auto. Je kunt ook gewoon doorrijden en wel zien wanneer je crasht.

Of je gaat je auto onderhouden. Je gaat naar de garage en zorgt dat de auto weer veilig wordt. Misschien ben je zelf heel handig en kun je alles zelf fixen. Als dat zo is, vraag ik me wel af waarom je het dan zover hebt laten komen. Als je zelf niet in staat bent om de hele auto te fixen, mag je wel een keer langskomen. Dan gaan we samen kijken wat er aan de auto moet gebeuren, zodat jij en je partner er straks weer veilig en prettig in kunnen rijden!

Toet, toet!

HARM OOSTERHUIS – COACH VOOR MANNEN